Jump to content

Sign in to follow this  
Guest Nicole SG

Échame a mi la culpa

Topic Summary

Created

Last Reply

Replies

Views

Guest Nicole SG -
Guest Nicole SG -
2
45

Top Posters

  • Guest 2

Recommended Posts

Guest Nicole SG

Sabes mejor que nadie
Que me fallaste
Que lo que prometiste se te olvidó

Sabes a ciencia cierta
Que me engañaste
Aunque nadie te amará
Igual que yo

Lleno estoy de razones
Pa'despreciarte
Y sin embargo quiero
Que seas feliz

Que allá en el otro mundo
En vez de infierno
Encuentres gloria
Y que una nube de tu memoria
Me borre a mi

Dile al que pregunte
Que no te quise
Dile que te engañaba
Que fui lo peor

Echame a mi la culpa
De lo que pase
Cúbrete tu la espalda
Con mi dolor

 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Guest Nicole SG
hace 1 minuto, Nicole SG dijo:

Dile al que pregunte
Que no te quise
Dile que te engañaba
Que fui lo peor

Echame a mi la culpa
De lo que pase
Cúbrete tu la espalda
Con mi dolor

Típico después de todo, uno es el culpable 

Share this post


Link to post
Share on other sites
Sign in to follow this  

  • Similar Content

    • By The Librarian
      “My help is from Jehovah” (Ps 121:2)

      yb05-E * Yearbook of Jehovah's Witnesses
      w-E * The Watchtower
      g-E * Awake!
      yb-05E * Yearbook
      ca05 * Calendar
      km * Our Kingdom Ministry's
      bh - What Does the Bible Really Teach?
      od - Organized to Do JehovahÂ’s Will
      sp - Spirits of the Dead - Can They Help You or Harm You? Do They Really Exist?
      we - When Someone You Love Dies
      All Suffering Soon to End!
      Theocratic Ministry School Schedule
      Standards Manual, for proofreaders
      Writing for Our Journals, for writers
      Care Plan for Jehovah's Witness Women in Labour Refusing Blood Transfusion(s)

      2005 Talks
      Talks:
      Questions -Three Brothers From Bethel
      Information Regarding Ownership of Kingdom Halls
      Gerrit Losch speaks about Higher Education and JW's at an Assembly in Milan, Italy
       
      Part of the:
       
    • Guest Nicole
      By Guest Nicole
      Vamos aclarando este asuntico 
      que no estas pa´ policía 
      ni yo para andar huyendo, 
      vamos aclarando y te repito 
      que no tengo todo el día 
      para seguir discutiendo; 
      si esto fuera una Olimpiada
       romperías todos los Records 
      de arruinarnos el momento. 
      Vamos aclarando este pendiente
       yo no soy tu propiedad
       y me harté de hacerme el mudo, 
      quítate el complejo de teniente 
      que el amor sin libertad 
      dura lo que un estornudo; 
      son iguales los defectos que hoy me tiras en la cara 
      y al principio eran perfectos.
       Vamos aclarando el panorama
       que hay pingüinos en la cama 
      por el hielo que provocas, 
      si hace mas de un mes
      que no me tocas ni te dejas
       sobornar por este beso escurridizo
       que busca el cielo y encuentra el piso.
       Vamos aclarando el panorama
       yo no estoy pa´ crucigramas
       ni tú para masoquista, 
      ya no sueñas viajes al Caribe 
      por tu rol de detective 
      y mi papel del fugitivo, 
      yo busco un sueño y tú un testigo.
       Siempre con la misma cantaleta, 
      me voy para no volver,
      tengo listo el equipaje, 
      llenas y vacías la maleta,
       ¿como puedes pretender 
      que me coma ese chantaje? 
      tienes cero en actuación, 
      diez en manipulación y una beca en el psiquiatra.
       Vamos aclarando el panorama
      que hay pingüinos en la cama 
      por el hielo que provocas,
       si hace mas de un mes
      que no me tocas ni te dejas
      sobornar por este beso escurridizo
       que busca el cielo y encuentra el piso. 
      Vamos aclarando el panorama
       yo no estoy pa´ crucigramas
       ni tu para masoquista, 
      ya no sueñas viajes al Caribe 
      por tu rol de detective
       y mi papel del fugitivo
       yo busco un sueño y tu un testigo.
       Con la dosis justa de cinismo
       preguntas qué harías sin mi
       si ya no vuelves a verme, 
      para ser sincero haría lo mismo,
       solo que si estoy sin ti 
      lo haría sin esconderme, 
      lo haría sin esconderme...
    • Guest Nicole
      By Guest Nicole
      Puede descargarlo aquí

    • By ARchiv@L
      ΑΦΗΓΗΣΗ ΑΠΟ ΤΟΝ ΛΕΟΠΟΛΝΤ ΕΝΓΚΛΑΪΤΝΕΡ
      Ο αξιωματικός των Ες-Ες έβγαλε το πιστόλι του, το έβαλε στο κεφάλι μου και ρώτησε: «Είσαι έτοιμος να πεθάνεις; Θα τραβήξω τη σκανδάλη επειδή έτσι κι αλλιώς είσαι χαμένη υπόθεση». «Είμαι έτοιμος», είπα, προσπαθώντας να κρατήσω σταθερή τη φωνή μου. Επιστράτευσα όλο μου το θάρρος, έκλεισα τα μάτια και περίμενα να τραβήξει τη σκανδάλη, αλλά δεν συνέβη τίποτα. «Είσαι τόσο ανόητος που ούτε να σε σκοτώσω δεν αξίζει!», φώναξε, απομακρύνοντας το όπλο από τον κρόταφό μου. Πώς βρέθηκα σε τόσο απελπιστική κατάσταση;
      ΓΕΝΝΗΘΗΚΑ στις 23 Ιουλίου 1905 στην πόλη Άιγκεν Φόγκελχουμπ, στις Αυστριακές Άλπεις. Ήμουν ο μεγαλύτερος γιος ενός πριονιστή και της κόρης κάποιου ντόπιου γεωργού. Οι γονείς μου ήταν φτωχοί αλλά φιλόπονοι άνθρωποι. Πέρασα τα παιδικά μου χρόνια στο Μπαντ Ισλ, κοντά στο Σάλτσμπουργκ, ανάμεσα σε γραφικές λίμνες και βουνοκορφές που κόβουν την ανάσα.
      Ως παιδί συλλογιζόμουν συχνά τις αδικίες της ζωής, όχι μόνο επειδή η οικογένειά μου ήταν φτωχή, αλλά και επειδή υπέφερα από εκ γενετής κύρτωση της σπονδυλικής στήλης. Οι πόνοι στη μέση εξαιτίας αυτής της πάθησης καθιστούσαν σχεδόν αδύνατον το να παραμένω σε όρθια στάση. Στο σχολείο εξαιρέθηκα από τη γυμναστική και γι’ αυτό έγινα στόχος κοροϊδίας μεταξύ των συμμαθητών μου.
      Στο τέλος του Α΄ Παγκόσμιου Πολέμου, πριν καλά καλά κλείσω τα 14, αποφάσισα ότι ήταν καιρός να ψάξω για εργασία προκειμένου να ξεφύγω από τη φτώχεια. Η βασανιστική πείνα με συντρόφευε συνεχώς, και ήμουν εξασθενημένος από τον υψηλό πυρετό που μου προξενούσε κατά περιόδους η ισπανική γρίπη, η οποία είχε στείλει εκατομμύρια ανθρώπους στον τάφο. «Τι δουλειά να δώσουμε σε ένα ασθενικό παιδί σαν εσένα;» ήταν ο τρόπος με τον οποίο αντιδρούσαν οι περισσότεροι ιδιοκτήτες αγροκτημάτων όταν τους ζητούσα εργασία. Ωστόσο, ένας καλοσυνάτος ιδιοκτήτης αγροκτήματος με προσέλαβε.
      Με Συγκινεί η Αγάπη του Θεού
      Παρότι η μητέρα μου ήταν ευλαβής Καθολική, πήγαινα σπανίως στην Εκκλησία, κυρίως επειδή ο πατέρας μου είχε φιλελεύθερες απόψεις για το συγκεκριμένο ζήτημα. Όσο για εμένα, με ενοχλούσε η λατρεία ομοιωμάτων η οποία είναι πολύ συνηθισμένη στη Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία.
      Μια μέρα του Οκτωβρίου του 1931, κάποιος φίλος μού ζήτησε να τον συνοδεύσω σε μια θρησκευτική συνάθροιση την οποία διεξήγαν οι Σπουδαστές της Γραφής, όπως ήταν τότε γνωστοί οι Μάρτυρες του Ιεχωβά. Εκεί έλαβα Γραφικές απαντήσεις σε σπουδαία ερωτήματα όπως: Ευαρεστεί τον Θεό η λατρεία ομοιωμάτων; (Έξοδος 20:4, 5) Υπάρχει πύρινη κόλαση; (Εκκλησιαστής 9:5) Θα αναστηθούν οι νεκροί;—Ιωάννης 5:28, 29.
      Εκείνο που με εντυπωσίασε περισσότερο ήταν το γεγονός ότι ο Θεός δεν παραβλέπει τους αιμοδιψείς πολέμους των ανθρώπων, ακόμη και αν λένε ότι τους διεξάγουν στο όνομά Του. Έμαθα ότι «ο Θεός είναι αγάπη» και ότι έχει ένα εξυψωμένο όνομα, Ιεχωβά. (1 Ιωάννη 4:8· Ψαλμός 83:18) Συγκινήθηκα μαθαίνοντας ότι μέσω της Βασιλείας του Ιεχωβά, οι άνθρωποι θα μπορούν να ζουν για πάντα ευτυχισμένοι σε έναν παγγήινο παράδεισο. Έμαθα επίσης για τη θαυμαστή προοπτική που ανοίγεται σε μερικούς ατελείς ανθρώπους οι οποίοι έχουν κληθεί από τον Θεό για να συμμετάσχουν με τον Ιησού στην ουράνια Βασιλεία του Θεού. Ήμουν έτοιμος να δώσω τα πάντα για αυτή τη Βασιλεία. Έτσι λοιπόν, το Μάιο του 1932 βαφτίστηκα και έγινα Μάρτυρας του Ιεχωβά. Το βήμα αυτό απαιτούσε θάρρος, αν ληφθεί υπόψη η θρησκευτική μισαλλοδοξία που επικρατούσε στη φανατικά Καθολική Αυστρία εκείνου του καιρού.
      Αντιμετωπίζω Περιφρόνηση και Εναντίωση
      Οι γονείς μου αναστατώθηκαν όταν εγκατέλειψα την Εκκλησία, και ο ιερέας έσπευσε να διαδώσει τα νέα από τον άμβωνα. Οι γείτονες έφτυναν στο έδαφος μπροστά μου για να δείξουν την περιφρόνησή τους. Εντούτοις, εγώ ήμουν αποφασισμένος να ενταχθώ στις τάξεις των ολοχρόνιων διακόνων και ξεκίνησα το σκαπανικό τον Ιανουάριο του 1934.
      Η πολιτική κατάσταση γινόταν ολοένα και πιο τεταμένη εξαιτίας της ισχυρής επιρροής που αποκτούσε το ναζιστικό κόμμα στην επαρχία μας. Όταν έκανα σκαπανικό στην κοιλάδα του Ενς στη Στυρία, η αστυνομία με παρακολουθούσε κατά πόδας και χρειαζόταν να είμαι “προσεκτικός σαν φίδι”. (Ματθαίος 10:16) Από το 1934 έως το 1938, ο διωγμός αποτελούσε αναπόσπαστο μέρος της καθημερινής μου ζωής. Παρότι ήμουν άνεργος, δεν μου χορηγήθηκε επίδομα ανεργίας, και καταδικάστηκα σε αρκετές μικρές και τέσσερις μεγαλύτερες ποινές φυλάκισης εξαιτίας της δραστηριότητάς μου στο κήρυγμα.
      Τα Στρατεύματα του Χίτλερ Καταλαμβάνουν την Αυστρία
      Το Μάρτιο του 1938 τα στρατεύματα του Χίτλερ εισέβαλαν στην Αυστρία. Μέσα σε λίγες μέρες, 90.000 και πλέον άνθρωποι—περίπου το 2 τοις εκατό του ενήλικου πληθυσμού—συνελήφθησαν και στάλθηκαν σε φυλακές και στρατόπεδα συγκέντρωσης με την κατηγορία της αντίστασης στο ναζιστικό καθεστώς. Οι Μάρτυρες του Ιεχωβά ήταν σε κάποιον βαθμό προετοιμασμένοι για ό,τι τους επιφυλασσόταν. Το καλοκαίρι του 1937, μερικά μέλη της πρώτης μου εκκλησίας ταξίδεψαν με ποδήλατο 350 χιλιόμετρα ως την Πράγα για να παρευρεθούν σε μια διεθνή συνέλευση. Εκεί άκουσαν για τις ωμότητες που διαπράττονταν εις βάρος των ομοπίστων μας στη Γερμανία. Φαινόταν ξεκάθαρα ότι τώρα ήταν η σειρά μας.
      Από τη μέρα που τα στρατεύματα του Χίτλερ πάτησαν το πόδι τους στην Αυστρία, οι συναθροίσεις και το έργο κηρύγματος των Μαρτύρων του Ιεχωβά γίνονταν αναγκαστικά υπό την επιφάνεια. Παρότι εισάγονταν Γραφικά έντυπα κρυφά από τα σύνορα με την Ελβετία, δεν επαρκούσαν για όλους. Γι’ αυτό, συγχριστιανοί μας στη Βιέννη παρήγαν έντυπα με μυστικό τρόπο. Υπηρετούσα συχνά ως σύνδεσμος, παραδίδοντας έντυπα στους Μάρτυρες.
      Σε Στρατόπεδο Συγκέντρωσης
      Στις 4 Απριλίου 1939, η Γκεστάπο συνέλαβε τρεις συγχριστιανούς μου και εμένα ενώ τηρούσαμε την Ανάμνηση του θανάτου του Χριστού στο Μπαντ Ισλ. Μεταφερθήκαμε όλοι με αυτοκίνητο στην αστυνομική διεύθυνση του Λιντς. Ήταν η πρώτη φορά που πήγαινα κάπου με αυτοκίνητο αλλά ήμουν τόσο αναστατωμένος ώστε δεν μπορούσα να απολαύσω τη διαδρομή. Στο Λιντς υποβλήθηκα σε μια σειρά από βασανιστικές ανακρίσεις, αλλά δεν αποκήρυξα την πίστη μου. Πέντε μήνες αργότερα, οδηγήθηκα στον ανακριτή στην Άνω Αυστρία. Απροσδόκητα, η ποινική δίωξη εναντίον μου ανεστάλη. Ωστόσο, αυτό δεν ήταν το τέλος της δοκιμασίας μου. Στο μεταξύ, οι άλλοι τρεις στάλθηκαν σε στρατόπεδα συγκέντρωσης όπου πέθαναν, παραμένοντας πιστοί μέχρι τέλους.
      Παρέμεινα υπό κράτηση, και στις 5 Οκτωβρίου 1939 με ειδοποίησαν ότι θα μεταφερόμουν στο στρατόπεδο συγκέντρωσης του Μπούχενβαλντ στη Γερμανία. Ένα ειδικό τρένο περίμενε τους κρατουμένους στο σιδηροδρομικό σταθμό του Λιντς. Τα βαγόνια διέθεταν κελιά δύο ατόμων. Ο άνθρωπος με τον οποίο μοιραζόμουν το κελί ήταν ο ίδιος ο τέως κυβερνήτης της Άνω Αυστρίας, ο Δρ Χάινριχ Γκλάισνερ.
      Ο Δρ Γκλάισνερ και εγώ αρχίσαμε μια ενδιαφέρουσα συζήτηση. Έδειξε ειλικρινές ενδιαφέρον για τη δυσχερή μου θέση και συγκλονίστηκε από το γεγονός ότι ακόμη και κατά τη διάρκεια της δικής του θητείας, οι Μάρτυρες του Ιεχωβά αντιμετώπισαν αναρίθμητα νομικά προβλήματα στην επαρχία του. Ο ίδιος δήλωσε λυπημένος: «Κύριε Ένγκλαϊτνερ, δεν μπορώ να επανορθώσω το λάθος, αλλά θέλω να ζητήσω συγνώμη. Φαίνεται ότι η κυβέρνησή μας ήταν ένοχη κακοδικίας. Αν ποτέ χρειαστείτε βοήθεια, θα είμαι πολύ πρόθυμος να κάνω ό,τι μπορώ». Οι δρόμοι μας διασταυρώθηκαν ξανά μετά τον πόλεμο. Με βοήθησε να πάρω σύνταξη ως θύμα των Ναζί.
      «Θα σε Σκοτώσω»
      Στις 9 Οκτωβρίου 1939, έφτασα στο στρατόπεδο συγκέντρωσης του Μπούχενβαλντ. Λίγο αργότερα, ο φύλακας στο κρατητήριο πληροφορήθηκε ότι κάποιος Μάρτυρας βρισκόταν μεταξύ των νεοφερμένων, και έτσι έγινα στόχος του. Με έδειρε αλύπητα. Κατόπιν, όταν συνειδητοποίησε ότι δεν μπορούσε να με κάνει να αποκηρύξω την πίστη μου, είπε: «Θα σε σκοτώσω, Ένγκλαϊτνερ. Αλλά πρώτα θα σε αφήσω να γράψεις μια αποχαιρετιστήρια κάρτα στους γονείς σου». Σκέφτηκα λόγια παρηγοριάς που θα μπορούσα να γράψω στους δικούς μου, αλλά κάθε φορά που ακουμπούσα το στυλό στο χαρτί, εκείνος σκουντούσε το δεξιό μου αγκώνα και δεν με άφηνε να γράψω καθαρά. Έλεγε ειρωνικά: «Τι ανόητος που είναι! Ούτε δύο ίσιες γραμμές δεν μπορεί να τραβήξει. Αλλά αυτό δεν τον εμποδίζει να διαβάζει την Αγία Γραφή».
      Κατόπιν ο φύλακας έβγαλε το πιστόλι του, το έβαλε στο κεφάλι μου και με έκανε να πιστέψω ότι θα τραβούσε τη σκανδάλη, όπως ανέφερα στην αρχή της αφήγησης. Στη συνέχεια με στρίμωξε σε ένα μικρό, ασφυκτικά γεμάτο κελί. Αναγκάστηκα να περάσω τη νύχτα όρθιος. Αλλά έτσι κι αλλιώς δεν θα είχα καταφέρει να κοιμηθώ, εφόσον όλο μου το σώμα πονούσε. «Δεν αξίζει να πεθάνεις για κάποια ανόητη θρησκεία!»—αυτή ήταν η μόνη «παρηγοριά» που μου πρόσφεραν οι συγκρατούμενοί μου. Ο Δρ Γκλάισνερ βρισκόταν στο διπλανό κελί. Άκουσε τι είχε συμβεί και είπε σκεφτικός: «Ο φρικτός διωγμός των Χριστιανών αναβιώνει και πάλι!»
      Μια Κυριακή το καλοκαίρι του 1940 όλοι οι φυλακισμένοι διατάχθηκαν να παρουσιαστούν για εργασία στο ορυχείο, παρότι τις Κυριακές είχαμε συνήθως αργία. Αυτό έγινε ως αντίποινα για τα «παραπτώματα» μερικών τροφίμων. Μας δόθηκε η εντολή να μεταφέρουμε μεγάλες πέτρες από το ορυχείο στο στρατόπεδο. Δύο κρατούμενοι προσπάθησαν να τοποθετήσουν μια τεράστια πέτρα στην πλάτη μου και σχεδόν κατέρρευσα από το βάρος. Ωστόσο, ο Άρτουρ Ρεντλ, ο Λάγκερφύρερ (διοικητής του στρατοπέδου) που τον φοβούνταν όλοι, ήρθε απροσδόκητα να με βοηθήσει. Βλέποντας τις αγωνιώδεις προσπάθειες που έκανα για να μεταφέρω την πέτρα, μου είπε: «Αποκλείεται να φτάσεις στο στρατόπεδο με αυτή την πέτρα στην πλάτη! Άφησέ την αμέσως κάτω!» Υπάκουσα σε αυτή τη διαταγή με ανακούφιση. Κατόπιν ο Ρεντλ έδειξε μια πολύ μικρότερη πέτρα, λέγοντας: «Πάρε αυτή την πέτρα και πήγαινέ την στο στρατόπεδο. Είναι πιο εύκολο να τη μεταφέρεις!» Στη συνέχεια, στρεφόμενος στον επιστάτη μας, διέταξε: «Αφήστε τους Σπουδαστές της Γραφής να επιστρέψουν στα παραπήγματά τους. Αρκετά δούλεψαν για σήμερα!»
      Στο τέλος της κάθε εργάσιμης μέρας, έβρισκα πάντοτε χαρά συναναστρεφόμενος με την πνευματική μου οικογένεια. Είχαμε διευθετήσεις για τη διανομή πνευματικής τροφής. Ένας αδελφός έγραφε κάποιο Γραφικό εδάφιο σε ένα χαρτάκι και το έδινε και στους άλλους. Επίσης, μια Αγία Γραφή είχε περάσει κρυφά μέσα στο στρατόπεδο. Χαλάσαμε το δέσιμό της και τη χωρίσαμε σε επιμέρους βιβλία. Επί τρεις μήνες μού είχαν εμπιστευτεί το βιβλίο του Ιώβ. Το έκρυβα στις κάλτσες μου. Η αφήγηση του Ιώβ με βοήθησε να παραμείνω σταθερός.
      Τελικά, στις 7 Μαρτίου 1941, συμπεριλήφθηκα σε μια μεγάλη ομάδα που μεταφέρθηκε στο στρατόπεδο συγκέντρωσης του Νιντερχάγκεν. Μέρα με τη μέρα η κατάστασή μου χειροτέρευε. Κάποια μέρα, διέταξαν εμένα και δύο άλλους αδελφούς να συσκευάσουμε εργαλεία σε ξύλινα κιβώτια. Κατόπιν, επιστρέψαμε στα παραπήγματα μαζί με μια άλλη ομάδα κρατουμένων. Ένας άντρας των Ες-Ες παρατήρησε ότι προχωρούσα αργά. Εξαγριώθηκε τόσο πολύ ώστε ήρθε από πίσω μου και εντελώς απροειδοποίητα με κλώτσησε βάναυσα, τραυματίζοντάς με σοβαρά. Ο πόνος ήταν βασανιστικός, αλλά παρ’ όλα αυτά πήγα να εργαστώ την επόμενη μέρα.
      Απροσδόκητη Απελευθέρωση
      Τον Απρίλιο του 1943, το στρατόπεδο του Νιντερχάγκεν τελικά εκκενώθηκε. Στη συνέχεια, μεταφέρθηκα στο στρατόπεδο θανάτου στο Ράβενσμπρικ. Κατόπιν, τον Ιούνιο του 1943, μου προσφέρθηκε απροσδόκητα η ευκαιρία να αφεθώ ελεύθερος από το στρατόπεδο συγκέντρωσης. Αυτή τη φορά, η απελευθέρωση δεν μου προτάθηκε υπό τον όρο να αποκηρύξω την πίστη μου. Έπρεπε απλώς να συμφωνήσω ότι θα εκτελώ καταναγκαστική εργασία σε αγρόκτημα για το υπόλοιπο της ζωής μου. Ήμουν διατεθειμένος να το κάνω αυτό για να ξεφύγω από τη φρίκη του στρατοπέδου. Πήγα στο γιατρό του στρατοπέδου για μια τελική εξέταση. Ο γιατρός έμεινε έκπληκτος όταν με είδε. «Μπα, ώστε είσαι ακόμη Μάρτυρας του Ιεχωβά!» αναφώνησε. «Μάλιστα γιατρέ», απάντησα. «Λοιπόν, σε αυτή την περίπτωση δεν καταλαβαίνω γιατί πρέπει να σε αφήσουμε ελεύθερο. Από την άλλη πλευρά, θα ήταν μεγάλη ανακούφιση να απαλλαχτούμε από ένα εξαθλιωμένο πλάσμα σαν εσένα».
      Η περιγραφή του δεν ήταν υπερβολική. Η κατάσταση της υγείας μου ήταν όντως αξιοθρήνητη. Το δέρμα μου είχε εν μέρει φαγωθεί από τις ψείρες, οι ξυλοδαρμοί με είχαν αφήσει κουφό από το ένα αφτί και όλο μου το σώμα είχε πληγές γεμάτες πύον. Ύστερα από 46 μήνες στερήσεων, ατέλειωτης πείνας και καταναγκαστικής εργασίας, ζύγιζα μόνο 28 κιλά. Όντας σε αυτή την κατάσταση, αφέθηκα ελεύθερος από το Ράβενσμπρικ στις 15 Ιουλίου 1943.
      Στάλθηκα πίσω στη γενέτειρά μου σιδηροδρομικώς χωρίς τη συνοδεία φρουρού και παρουσιάστηκα στο αρχηγείο της Γκεστάπο στο Λιντς. Ο αξιωματικός της Γκεστάπο μού έδωσε τα χαρτιά της αποφυλάκισής μου και με προειδοποίησε: «Αν νομίζεις ότι σε ελευθερώνουμε για να μπορέσεις να συνεχίσεις την υπόγεια δραστηριότητά σου, κάνεις μεγάλο λάθος! Ο Θεός να σε λυπηθεί αν σε πιάσουμε ποτέ να κηρύττεις».
      Επιτέλους πήγα στο σπίτι! Η μητέρα μου δεν είχε πειράξει τίποτα στο δωμάτιό μου από τότε που με συνέλαβαν για πρώτη φορά, στις 4 Απριλίου 1939. Ακόμη και η Αγία Γραφή μου βρισκόταν ανοιχτή στο κομοδίνο μου! Γονάτισα και ανέπεμψα μια εγκάρδια ευχαριστήρια προσευχή.
      Σύντομα μου ανατέθηκε εργασία σε κάποιο ορεινό αγρόκτημα. Μάλιστα, ο ιδιοκτήτης του αγροκτήματος, ένας παιδικός μου φίλος, μου έδινε έναν μικρό μισθό, παρότι δεν ήταν υποχρεωμένος να το κάνει αυτό. Πριν από τον πόλεμο, αυτός ο φίλος μού είχε επιτρέψει να κρύψω μερικά Γραφικά έντυπα στο αγρόκτημά του. Χαιρόμουν να κάνω καλή χρήση αυτής της μικρής αποθήκης εντύπων ώστε να αποκτώ πνευματική δύναμη. Όλες οι ανάγκες μου ικανοποιούνταν, και ήμουν αποφασισμένος να παραμείνω στο αγρόκτημα μέχρι το τέλος του πολέμου.
      Κρύβομαι στα Βουνά
      Ωστόσο, εκείνες οι ήρεμες μέρες ελευθερίας δεν διήρκεσαν πολύ. Στα μέσα Αυγούστου του 1943, διατάχθηκα να παρουσιαστώ σε στρατιωτικό γιατρό για εξέταση. Αυτός δήλωσε αρχικά ότι ήμουν ακατάλληλος για ενεργή υπηρεσία εξαιτίας των προβλημάτων στη μέση μου. Εντούτοις, μια εβδομάδα αργότερα ο ίδιος γιατρός έβγαλε άλλη γνωμάτευση η οποία έλεγε: «Κατάλληλος για ενεργή υπηρεσία στην πρώτη γραμμή». Ο στρατός έχασε τα ίχνη μου για κάποιο διάστημα, αλλά στις 17 Απριλίου 1945, λίγο πριν από το τέλος του πολέμου, τελικά με εντόπισε. Με κάλεσαν να υπηρετήσω στην πρώτη γραμμή.
      Εφοδιασμένος με λίγες προμήθειες και μια Αγία Γραφή, κατέφυγα στα κοντινά βουνά. Στην αρχή μπορούσα να κοιμάμαι στο ύπαιθρο, αλλά ο καιρός επιδεινώθηκε και έπεσε μισό μέτρο χιόνι. Έγινα μούσκεμα. Έφτασα σε κάποιο ορεινό καταφύγιο που βρισκόταν σχεδόν 1.200 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας. Τρέμοντας από το κρύο, άναψα φωτιά στο τζάκι και μπόρεσα να ζεσταθώ και να στεγνώσω τα ρούχα μου. Εξαντλημένος, αποκοιμήθηκα σε έναν πάγκο μπροστά στο τζάκι. Προτού περάσει πολλή ώρα, ξύπνησα απότομα με έντονο πόνο. Είχα πάρει φωτιά! Κυλίστηκα στο πάτωμα για να σβήσω τις φλόγες. Όλη η πλάτη μου γέμισε φουσκάλες.
      Διατρέχοντας μεγάλο κίνδυνο, επέστρεψα κρυφά στο ορεινό αγρόκτημα πριν από τα χαράματα, αλλά η σύζυγος του ιδιοκτήτη φοβήθηκε τόσο πολύ ώστε με έδιωξε, λέγοντάς μου ότι είχε εξαπολυθεί ανθρωποκυνηγητό για τη σύλληψή μου. Γι’ αυτό, πήγα στους γονείς μου. Στην αρχή, ακόμη και οι γονείς μου δίσταζαν να με βάλουν μέσα, αλλά με άφησαν τελικά να κοιμηθώ στον αχυρώνα και η μητέρα μου φρόντισε τις πληγές μου. Ύστερα από δύο μέρες, όμως, οι γονείς μου ήταν τόσο ανήσυχοι ώστε έκρινα ότι θα ήταν καλύτερο να ξανακρυφτώ στα βουνά.
      Στις 5 Μαΐου 1945, με ξύπνησε ένας δυνατός θόρυβος. Είδα Συμμαχικά αεροπλάνα να πετούν χαμηλά. Κατάλαβα αμέσως ότι το καθεστώς του Χίτλερ είχε ανατραπεί! Το πνεύμα του Ιεχωβά με είχε ενισχύσει για να υπομείνω μια απίστευτη δοκιμασία. Είχα διαπιστώσει πόσο αληθινά είναι τα λόγια του εδαφίου Ψαλμός 55:22, το οποίο με είχε παρηγορήσει τόσο πολύ στην αρχή των δοκιμασιών μου. Είχα “ρίξει στον Ιεχωβά το βάρος που σήκωνα” και, παρότι ήμουν σωματικά αδύναμος, εκείνος με είχε στηρίξει καθώς περπατούσα σε «κοιλάδα βαθιάς σκιάς».—Ψαλμός 23:4.
      Η Δύναμη του Ιεχωβά «Τελειοποιείται στην Αδυναμία»
      Μετά τον πόλεμο, η ζωή επέστρεψε σιγά σιγά στο φυσιολογικό της ρυθμό. Αρχικά, εργαζόμουν ως μισθωτός στο ορεινό αγρόκτημα του φίλου μου. Μόνο αφού μεσολάβησε ο κατοχικός στρατός των ΗΠΑ τον Απρίλιο του 1946 απαλλάχτηκα από την υποχρέωσή μου να εκτελώ καταναγκαστική αγροτική εργασία για το υπόλοιπο της ζωής μου.
      Στο τέλος του πολέμου, οι Χριστιανοί αδελφοί στο Μπαντ Ισλ και στη γύρω περιφέρεια άρχισαν να διεξάγουν τις συναθροίσεις τακτικά. Ξεκίνησαν το κήρυγμα με ανανεωμένο σθένος. Μου προσφέρθηκε εργασία νυχτοφύλακα σε κάποιο εργοστάσιο και έτσι ήμουν σε θέση να συνεχίσω το σκαπανικό. Τελικά, εγκαταστάθηκα στην περιοχή του Ζανκτ Βόλφγκανγκ, και το 1949 παντρεύτηκα την Τερέζια Κουρτς, η οποία είχε μια κόρη από προηγούμενο γάμο. Ήμασταν μαζί 32 χρόνια, μέχρι το θάνατο της αγαπημένης μου συζύγου το 1981. Την είχα φροντίσει επί εφτά και πλέον χρόνια.
      Μετά το θάνατο της Τερέζια ξανάρχισα την υπηρεσία σκαπανέα, η οποία με βοήθησε να ξεπεράσω το έντονο αίσθημα της απώλειας. Τώρα υπηρετώ ως σκαπανέας και πρεσβύτερος στην εκκλησία μου στο Μπαντ Ισλ. Εφόσον είμαι περιορισμένος σε αναπηρικό καροτσάκι, προσφέρω Γραφικά έντυπα και μιλώ στους ανθρώπους για την ελπίδα της Βασιλείας στο πάρκο του Μπαντ Ισλ ή μπροστά από το σπίτι μου. Οι θαυμάσιες Γραφικές συζητήσεις που έχω με άλλα άτομα αποτελούν πηγή χαράς για εμένα.
      Αναπολώντας το παρελθόν, μπορώ να πω με βεβαιότητα ότι οι τρομακτικές εμπειρίες τις οποίες αναγκάστηκα να υπομείνω δεν μου δημιούργησαν πικρία. Φυσικά, υπήρχαν περιπτώσεις που ένιωσα αποκαρδιωμένος εξαιτίας των δοκιμασιών μου. Ωστόσο, η θερμή μου σχέση με τον Ιεχωβά Θεό με βοηθούσε να ξεπερνώ τέτοιες αρνητικές περιόδους. Η νουθεσία του Κυρίου στον Παύλο, «η δύναμή μου τελειοποιείται στην αδυναμία», αποδείχτηκε αληθινή και στη δική μου ζωή. Τώρα, σε ηλικία σχεδόν 100 ετών, μπορώ να λέω όπως ο απόστολος Παύλος: «Βρίσκω ευχαρίστηση σε αδυναμίες, σε προσβολές, σε περιπτώσεις ανάγκης, σε διωγμούς και δυσκολίες, για τον Χριστό. Διότι όταν είμαι αδύναμος, τότε είμαι δυνατός».—2 Κορινθίους 12:9, 10.
      Η Σκοπιά (2005)
    • By ARchiv@L
      Walczący z Bogiem nigdy nie zwyciężą
      10. Dlaczego z ludzkiego punktu widzenia Kajfasz mógł się czuć pewnie na swym stanowisku i dlaczego jednak się zawiódł?
      10 W I wieku naczelni kapłani żydowscy byli wyznaczani przez władze rzymskie. Bogaty Józef Kajfasz, mianowany przez Waleriusza Gratusa, piastował ten urząd dłużej niż wielu jego poprzedników. Zawdzięczał to zapewne swoim umiejętnościom dyplomatycznym i przyjaźni z Piłatem, a nie błogosławieństwu Bożemu. Tak czy inaczej, z czasem zawiódł się na ludziach, którym zaufał. Zaledwie trzy lata po wspomnianym procesie apostołów Kajfasz utracił łaski Rzymian i przestał być arcykapłanem.
      11. Jaki koniec spotkał Poncjusza Piłata oraz żydowski system rzeczy i jaki płynie stąd wniosek?
      11 Rozkaz pozbawienia Kajfasza urzędu wyszedł od bezpośredniego zwierzchnika Piłata, Lucjusza Witeliusza, namiestnika Syrii. Piłat, bliski przyjaciel Kajfasza, nie mógł nic zrobić. Zaledwie rok później on sam został zdymisjonowany i wezwany do Rzymu, by bronić się przed stawianymi mu poważnymi zarzutami. A jeśli chodzi o żydowskich przywódców, którzy pokładali ufność w cezarze, Rzymianie faktycznie ‛zabrali zarówno ich miejsce, jak i ich naród’ — w roku 70 n.e. wojska rzymskie zburzyły Jerozolimę wraz ze świątynią i salą posiedzeń Sanhedrynu. Jakże prawdziwe okazały się słowa psalmisty: „Nie pokładajcie ufności w dostojnikach ani w synu ziemskiego człowieka, do którego nie należy wybawienie”! (Jana 11:48; Psalm 146:3).
      12. Jak przykład Jezusa pokazuje, że posłuszeństwo wobec Boga świadczy o mądrości?
      12 Zupełnie inaczej stało się ze wskrzeszonym Jezusem Chrystusem: Bóg ustanowił go Arcykapłanem w wielkiej duchowej świątyni. Żaden człowiek nie może anulować tej nominacji. Jezus „ma swoje kapłaństwo bez następców” (Hebrajczyków 2:9; 7:17, 24;9:11). Jehowa uczynił go również Sędzią żywych i umarłych (1 Piotra 4:5). Na mocy powierzonej mu władzy Jezus oceni, czy Józef Kajfasz i Poncjusz Piłat będą mogli powrócić w przyszłości do życia (Mateusza 23:33; Dzieje 24:15).
      Dzisiejsi nieustraszeni głosiciele Królestwa
      13. Jakie dzieło w czasach nowożytnych pochodziło od ludzi, a jakie od Boga? Dlaczego tak odpowiadasz?
      13 W naszych czasach, podobnie jak w I wieku, nie brakuje ludzi walczących z Bogiem (Dzieje 5:39). Na przykład gdy Świadkowie Jehowy w Niemczech nie godzili się nazywać Adolfa Hitlera swym Führerem (Wodzem), ten poprzysiągł, że zetrze ich z powierzchni ziemi (Mateusza 23:10). Stworzona przez niego machina zagłady wydawała się zdolna spełnić tę groźbę. Naziści aresztowali tysiące Świadków i osadzili ich w obozach koncentracyjnych. Niektórych pozbawili życia. Ale nie zdołali ich powstrzymać od oddawania czci wyłącznie Bogu i nie zniszczyli ich jako społeczności. Chrześcijanie ci wykonywali dzieło, które ‛pochodziło od Boga, a nie od ludzi’, nie można więc było go zahamować. Sześćdziesiąt lat później dawni więźniowie hitlerowskich obozów koncentracyjnych dalej wiernie służą Jehowie ‛całym swym sercem i duszą, i umysłem’, podczas gdy Hitler i jego narodowosocjalistyczna partia zapełniają tylko niechlubne karty historii (Mateusza 22:37).
      14. (a) Jak przeciwnicy starają się oczernić sług Bożych i z jakim skutkiem? (b) Czy takie poczynania mogą przynieść ludowi Bożemu trwałą szkodę? (Hebrajczyków 13:5, 6).
      14 Od tamtej pory jeszcze inni podejmowali walkę z Jehową i Jego ludem, z góry skazaną na przegraną. W różnych krajach europejskich czynniki religijne i polityczne usiłowały podstępnie przyczepić Świadkom Jehowy etykietkę „niebezpiecznej sekty”; zresztą taki sam zarzut wysuwano przeciwko chrześcijanom w I wieku (Dzieje 28:22). Tymczasem Europejski Trybunał Praw Człowieka uznał Świadków Jehowy za religię, a nie sektę. Przeciwnicy z pewnością o tym wiedzą. Mimo to wciąż oczerniają Świadków. W rezultacie niektórzy z tych chrześcijan stracili pracę. Ich dzieci bywają nękane w szkołach. Niekiedy bojaźliwi ludzie anulują umowy wynajmu obiektów, w których Świadkowie od dawna urządzali swoje zebrania. Zdarzało się nawet, że urzędy odmawiały komuś przyznania obywatelstwa tylko dlatego, że jest Świadkiem Jehowy! Ale Świadkowie wcale się tym nie zrażają.
      15, 16. Jak francuscy Świadkowie Jehowy zareagowali na sprzeciw wobec ich chrześcijańskiej działalności i dlaczego nie przestają głosić?
      15 Na przykład ogólnie rzecz biorąc Francuzi są rozsądni i bezstronni. Jednakże grupa przeciwników dążyła do wprowadzenia przepisów prawnych mających powstrzymać dzieło głoszenia o Królestwie. Jak na to zareagowali Świadkowie? Zwiększyli swą aktywność w służbie kaznodziejskiej na niespotykaną wcześniej skalę, co przyniosło zdumiewające efekty (Jakuba 4:7). W ciągu zaledwie sześciu miesięcy liczba domowych studiów biblijnych zwiększyła się w tym kraju o jedną trzecią! Szatan musi pałać wściekłością, widząc, jak szczere osoby reagują tam na dobrą nowinę (Objawienie 12:17). Nasi współwyznawcy we Francji są przekonani, że również w ich sytuacji spełnią się słowa proroka Izajasza: „Żadna broń wykonana przeciwko tobie nie okaże się skuteczna i potępisz każdy język, który się podniesie przeciwko tobie w sądzie” (Izajasza 54:17).
      16 Świadkowie Jehowy nie cieszą się, gdy spotykają ich prześladowania. Ale posłuszni poleceniu Boga nie mogą i nie zamierzają przestać mówić o rzeczach, które usłyszeli. Starają się być wzorowymi obywatelami. Jeśli jednak prawo ludzkie wymaga od nich złamania praw Bożych, muszą być posłuszni Bogu jako Władcy.
       
      Strażnica — 2005 https://wol.jw.org/pl/wol/d/r12/lp-p/2005925#h=13
    • By ARchiv@L
      Οι Θεομάχοι Δεν Μπορούν να Επιτύχουν
      10. Από ανθρώπινη άποψη, γιατί μπορεί να ένιωθε ασφαλής ο Καϊάφας για τη θέση του, αλλά γιατί ήταν άτοπη η πεποίθησή του;
      10 Τον πρώτο αιώνα, οι Ιουδαίοι αρχιερείς διορίζονταν από τις ρωμαϊκές αρχές. Ο εύπορος Ιωσήφ Καϊάφας τοποθετήθηκε στη θέση του αρχιερέα από τον Βαλέριο Γράτο και διατήρησε αυτό το αξίωμα περισσότερο από πολλούς προκατόχους του. Ο Καϊάφας πιθανότατα απέδιδε αυτό το επίτευγμα στις διπλωματικές του ικανότητες και στην προσωπική του φιλία με τον Πιλάτο μάλλον παρά στη θεϊκή πρόνοια. Πάντως, η πεποίθησή του σε ανθρώπους αποδείχτηκε άτοπη. Τρία μόλις χρόνια μετά την προσαγωγή των αποστόλων ενώπιον του Σάνχεδριν, ο Καϊάφας έχασε την εύνοια των ρωμαϊκών αρχών και καθαιρέθηκε από τη θέση του αρχιερέα.
      11. Ποια ήταν η κατάληξη του Πόντιου Πιλάτου και του Ιουδαϊκού συστήματος πραγμάτων, και ποιο συμπέρασμα βγάζετε εσείς από αυτό;
      11 Η διαταγή για την καθαίρεση του Καϊάφα δόθηκε από τον αμέσως ανώτερο του Πιλάτου, τον Λούκιο Βιτέλλιο, κυβερνήτη της Συρίας, ενώ ο στενός φίλος του Καϊάφα, ο Πιλάτος, δεν μπόρεσε να την εμποδίσει. Μάλιστα, ένα μόνο έτος μετά την απομάκρυνση του Καϊάφα, καθαιρέθηκε και ο ίδιος ο Πιλάτος από το αξίωμά του και ανακλήθηκε στη Ρώμη ώστε να λογοδοτήσει για σοβαρές κατηγορίες. Όσο για τους Ιουδαίους ηγέτες που έθεταν την εμπιστοσύνη τους στον Καίσαρα, οι Ρωμαίοι όντως πήραν “και τον τόπο τους και το έθνος τους”. Αυτό συνέβη το 70 Κ.Χ., όταν τα ρωμαϊκά στρατεύματα κατέστρεψαν εντελώς την πόλη της Ιερουσαλήμ, περιλαμβανομένου του ναού και της αίθουσας του Σάνχεδριν. Πόσο αληθινά αποδείχτηκαν σε αυτή την περίπτωση τα λόγια του ψαλμωδού: «Μη θέτετε την εμπιστοσύνη σας σε ευγενείς ούτε σε γιο χωματένιου ανθρώπου, από τον οποίο δεν υπάρχει σωτηρία»!—Ιωάννης 11:48· Ψαλμός 146:3.
      12. Πώς αποδεικνύει η περίπτωση του Ιησού ότι η υπακοή στον Θεό είναι η σοφή πορεία;
      12 Σε αντίθεση με αυτό, ο Θεός διόρισε τον αναστημένο Ιησού Χριστό Αρχιερέα ενός μεγάλου πνευματικού ναού. Κανένας άνθρωπος δεν μπορεί να ακυρώσει εκείνον το διορισμό. Πράγματι, ο Ιησούς «έχει την ιεροσύνη του χωρίς κανένα διάδοχο». (Εβραίους 2:9· 7:17, 24· 9:11) Ο Θεός διόρισε επίσης τον Ιησού Κριτή των ζωντανών και των νεκρών. (1 Πέτρου 4:5) Με αυτή την ιδιότητα, ο Ιησούς θα αποφασίσει αν ο Ιωσήφ Καϊάφας και ο Πόντιος Πιλάτος έχουν πιθανότητα μελλοντικής ζωής.—Ματθαίος 23:33· Πράξεις 24:15.
      Άφοβοι Σύγχρονοι Κήρυκες της Βασιλείας
      13. Στους σύγχρονους καιρούς, ποιο έργο αποδείχτηκε ότι ήταν από ανθρώπους, και ποιο έργο αποδείχτηκε ότι ήταν από τον Θεό; Πώς το ξέρετε;
      13 Στις ημέρες μας, όπως και τον πρώτο αιώνα, δεν λείπουν οι «θεομάχοι». (Πράξεις 5:39) Για παράδειγμα, όταν οι Μάρτυρες του Ιεχωβά στη Γερμανία αρνούνταν να χαιρετίσουν τον Αδόλφο Χίτλερ ως Ηγέτη (Φύρερ) τους, ο Χίτλερ ορκίστηκε να τους εξοντώσει. (Ματθαίος 23:10) Ο αποτελεσματικός μηχανισμός θανάτου που διέθετε φαινόταν ικανός και με το παραπάνω να το επιτύχει αυτό. Οι Ναζί μπόρεσαν να συλλάβουν χιλιάδες Μάρτυρες και να τους στείλουν σε στρατόπεδα συγκέντρωσης. Κατάφεραν μάλιστα να σκοτώσουν μερικούς Μάρτυρες. Αλλά δεν μπόρεσαν να κάμψουν την αποφασιστικότητα των Μαρτύρων να λατρεύουν μόνο τον Θεό, ούτε και μπόρεσαν να εξαλείψουν τους υπηρέτες του Θεού ως ομάδα. Το έργο αυτών των Χριστιανών ήταν από τον Θεό, όχι από ανθρώπους, και το έργο του Θεού είναι αδύνατον να ανατραπεί. Εξήντα χρόνια αργότερα, πιστοί επιζώντες από τα στρατόπεδα συγκέντρωσης του Χίτλερ εξακολουθούν να υπηρετούν τον Ιεχωβά “με όλη τους την καρδιά και με όλη τους την ψυχή και με όλη τους τη διάνοια”, ενώ από τον Χίτλερ και το ναζιστικό του κόμμα απέμεινε μόνο η επονείδιστη μνήμη τους.—Ματθαίος 22:37.
      14. (α) Ποιες προσπάθειες έχουν κάνει οι εναντιούμενοι για να συκοφαντήσουν τους υπηρέτες του Θεού, και με ποια αποτελέσματα; (β) Θα προξενήσουν αυτές οι προσπάθειες μόνιμη βλάβη στο λαό του Θεού; (Εβραίους 13:5, 6)
      14 Στα χρόνια που έχουν περάσει από τις προσπάθειες των Ναζί, έχουν δώσει και άλλοι χαμένες μάχες εναντίον του Ιεχωβά και του λαού του. Σε κάποιες χώρες της Ευρώπης, πανούργα θρησκευτικά και πολιτικά στοιχεία έχουν προσπαθήσει να στιγματίσουν τους Μάρτυρες του Ιεχωβά ως “επικίνδυνη αίρεση”—κατηγορία ίδια με εκείνη που κυκλοφορούσε εναντίον των Χριστιανών του πρώτου αιώνα. (Πράξεις 28:22) Το γεγονός είναι ότι το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου έχει αναγνωρίσει τους Μάρτυρες του Ιεχωβά ως θρησκεία, όχι ως αίρεση. Οι εναντιούμενοι ασφαλώς το γνωρίζουν αυτό. Εντούτοις, επιμένουν να συκοφαντούν τους Μάρτυρες. Ως άμεσο αποτέλεσμα αυτής της δυσφήμησης, μερικοί από αυτούς τους Χριστιανούς έχουν απολυθεί από την εργασία τους. Παιδιά που είναι Μάρτυρες έχουν αντιμετωπίσει παρενόχληση στο σχολείο. Φοβισμένοι ιδιοκτήτες έχουν ακυρώσει μισθωτήρια συμβόλαια για κτίρια που χρησιμοποιούσαν επί χρόνια οι Μάρτυρες για τις συναθροίσεις τους. Σε λίγες περιπτώσεις, κυβερνητικοί φορείς έχουν μάλιστα αρνηθεί την υπηκοότητα σε κάποια άτομα με μόνη αιτιολογία το ότι είναι Μάρτυρες του Ιεχωβά! Ωστόσο, οι Μάρτυρες δεν πτοούνται.
      15, 16. Πώς έχουν αντιδράσει οι Μάρτυρες του Ιεχωβά στη Γαλλία απέναντι στην εναντίωση που εκδηλώνεται προς το Χριστιανικό έργο τους, και γιατί συνεχίζουν να κηρύττουν;
      15 Στη Γαλλία, για παράδειγμα, οι άνθρωποι είναι γενικά λογικοί και αμερόληπτοι. Ωστόσο, μερικοί εναντιούμενοι έχουν προωθήσει κάποιους νόμους με στόχο να παραλύσουν το έργο της Βασιλείας. Πώς έχουν αντιδράσει οι Μάρτυρες του Ιεχωβά εκεί; Έχουν εντείνει τη δράση τους στον αγρό όσο ποτέ άλλοτε, με συναρπαστικά αποτελέσματα. (Ιακώβου 4:7) Μάλιστα, σε μια περίοδο μόλις έξι μηνών, ο αριθμός των οικιακών Γραφικών μελετών σε εκείνη τη χώρα αυξήθηκε κατά 33 τοις εκατό—εκπληκτικό ποσοστό! Ο Διάβολος πρέπει να εξοργίζεται βλέποντας τα άτομα που έχουν ειλικρινή καρδιά στη Γαλλία να ανταποκρίνονται στα καλά νέα. (Αποκάλυψη 12:17) Οι συγχριστιανοί μας στη Γαλλία έχουν την πεποίθηση ότι τα λόγια του προφήτη Ησαΐα θα επαληθευτούν στην περίπτωσή τους: «Οποιοδήποτε όπλο κατασκευαστεί εναντίον σου δεν θα έχει επιτυχία, και όποια γλώσσα και αν εγερθεί εναντίον σου στην κρίση, θα την καταδικάσεις».—Ησαΐας 54:17.
      16 Οι Μάρτυρες του Ιεχωβά δεν απολαμβάνουν το διωγμό. Ωστόσο, υπακούοντας στην εντολή του Θεού προς όλους τους Χριστιανούς, δεν μπορούν και δεν πρόκειται να σταματήσουν να μιλούν για αυτά που έχουν ακούσει. Προσπαθούν να είναι καλοί πολίτες. Όπου, όμως, υπάρχει σύγκρουση ανάμεσα στο νόμο του Θεού και στο νόμο του ανθρώπου, πρέπει να υπακούν στον Θεό ως άρχοντα.
       
      Η Σκοπιά (2005)
      https://wol.jw.org/el/wol/d/r11/lp-g/2005925#h=13
       
       
       

    • Guest Nicole
      By Guest Nicole
      Sólo queda una vela encendida en medio de la tarta 
      y se quiere consumir 
      Ya se van los invitados, 
      tú y yo nos miramos sin saber bien qué decir 
      Nada que descubra lo que siento, 
      que este día fue perfecto y parezco tan feliz 
      Nada como que hace mucho tiempo que me cuesta sonreír 

      Quiero vivir, quiero gritar, 
      quiero sentir el universo sobre mí 
      Quiero correr en libertad, 
      quiero encontrar mi sitio 

      Una broma del destino, 
      una melodía acelerada en una canción que nunca acaba 
      Ya he tenido suficiente, 
      necesito alguien que comprenda 
      que estoy sola en medio de un montón de gente 
      Qué puedo hacer 

      Quiero vivir, quiero gritar, 
      quiero sentir el universo sobre mí 
      Quiero correr en libertad, 
      quiero llorar de felicidad 
      Quiero vivir, quiero sentir el universo sobre mí 
      Como un naufrago en el mar, quiero encontrar mi sitio 
      Sólo encontrar mi sitio 

      Todos los juguetes rotos 
      todos los amantes locos, 
      todos los zapatos de charol 
      Todas las casitas de muñecas donde celebraba fiestas, 
      donde solo estaba yo 
      Vuelve el espíritu olvidado del verano del amor 

      Quiero vivir, quiero gritar, 
      quiero sentir el universo sobre mí 
      Quiero correr en libertad, 
      quiero llorar de felicidad 
      Quiero vivir, quiero sentir el universo sobre mí 
      Como un naufrago en el mar, 
      quiero encontrar mi sitio 
      Sólo encontrar mi sitio 

      Quiero vivir, quiero gritar, 
      quiero sentir el universo sobre mí 
      Quiero correr en libertad, 
      quiero llorar de felicidad 
      Quiero vivir, 
      quiero sentir el universo sobre mí 
      Como un naufrago en el mar, 
      quiero encontrar mi sitio 

      Solo queda una vela encendida en medio de la tarta 
      Y se quiere consumir
       
    • By TheWorldNewsOrg
      And then compare Chuck Schumer's fake tears vs. his voice years earlier.
       
    • Guest Nicole
      By Guest Nicole
      Si ves que me he alejado de mi mismo
      Y que no me he dado cuenta
      Que me atrapa el egoísmo
      Que camino sin fijarme
      Hacia el borde de un abismo
      Si algún día me ves dormido
      Y no he podido despertar
      Si ves que estoy perdiendo los detalles
      Y que avanzo sin mirar
      Cuando camino por la calle
      Porque estoy muy preocupado para que nada me falle
      Y deje de hacer las cosas solamente por amar
      No me dejes continuar, hazme regresar
      Tócame, para unirme con el mundo
      Para respirar profundo solamente tócame
      Tócame, para estar de nuevo en casa
      Con tu mano se me pasa todo el miedo, tócame
      Si ves que no sonrío fácilmente
      Porque ahora me preocupa lo que me era indiferente
      Si la sombra del futuro esta nublando mi presente
      Y las trampas de mi mente no me dejan escapar
      No me dejes continuar, hazme regresar
      Tócame, para unirme con el mundo
      Para respirar profundo solamente tócame
      Tócame, para estar de nuevo en casa
      Con tu mano se me pasa todo el miedo, tócame, tócame
      Tócame, para unirme con el mundo
      Para respirar profundo solamente tócame
      Tócame, para estar de nuevo en casa
      Con tu mano se me pasa todo el miedo, tócame, tócame
      Tócame
       
    • Guest Nicole
      By Guest Nicole
      Que seas feliz, feliz, feliz 
      es todo lo que pido 
      en nuestra despedida 
      no pudo ser después 
      de haberte amado tanto 
      por todas esas cosas tan absurdas 
      de la vida. 

      Siempre podrás contar conmigo 
      no importa donde estés 
      al fin que ya lo ves 
      quedamos como amigos. 

      En vez de despedirnos 
      con reproche y con llantos 
      yo que te quise tanto 
      quiero que seas feliz, feliz, feliz 

      Siempre podrás contar conmigo 
      no importa donde estés 
      al fin que ya lo ves 
      quedamos como amigos. 

      En vez de despedirnos 
      con reproche y con llantos 
      yo que te quise tanto 
      quiero que seas feliz, feliz, feliz 

      En vez de despedirnos 
      con reproche y con llantos 
      yo que te quise tanto 
      quiero que seas feliz, feliz, feliz
  • Forum Statistics

    61,692
    Total Topics
    114,656
    Total Posts
  • Member Statistics

    16,513
    Total Members
    1,592
    Most Online
    pastel
    Newest Member
    pastel
    Joined




  • Topics

  • Posts

    • For a brief time, Mike Tussin was a roommate of mine. He drove me nuts in taking literally the admonition to read God’s Word “in an undertone day and night.” In time, he learned that he had better not do it in my presence. I logged some of his exploits in No Fake News but Plenty of Hogwash. He was one of the most squirrelly characters that you will ever hope to meet, and yet—people are a mix—he had the most telling common sense, knack for nailing aspects of human nature (though mixed with an odd naïveté), no fear whatsoever of man, and the ability to simplify the complex. I can hear him now explaining to someone or other just how it worked with the Governing Body of Jehovah’s Witnesses, composed of anointed Christians. This would have been in the early 1970s. “They study and study their Bibles and one of them notices a point and discusses it with the others. They continue to turn it over and over. If their discussion reaches the point of agreement, that idea finds its way into the Watchtower—that’s how God’s people are fed spiritually today. “Now, in your own personal study, you may have noticed that point, too, maybe even before they did. And if this was Christendom, you’d go out and start your own religion over it.”  He captured it. I like the idea of ‘they’re not the only people who can think’ as well as the notion of waiting on headship and not running ahead. Present your idea, but if it doesn’t get adopted, don’t lose your cookies over it. The ship cannot sail in every direction at once. Rumor has it that Sputnik came up for discussion at the Bethel table after 1957, but it was aborted before takeoff. Might that date not be a milestone in the last days stream of time commencing with the outbreak of World War I in 1914–a year marking the first time in history that the entire world went to war at once? Throw in the greatest plague of history, the Spanish flu of 1917, the colossal food shortages that always accompany colossal war, and viola!—one is powerfully reminded of Luke 21:10: Then he said to them: “Nation will rise against nation, and kingdom against kingdom. There will be great earthquakes, and in one place after another food shortages and pestilences; and there will be fearful sights and from heaven great signs.”  Might 1957 Sputnik mark a mighty exclamation mark in “fearful sights and great signs from heaven?” It certainly scared the bejeebers out of the Americans, and within 3 years President Kennedy declared that the US would not play second fiddle to the Russians. They would join—and so make it—a “space race” by sending a man to the moon. It is worth a simulated launch, I guess—presenting the idea at Bethel—three GB members batted about the idea, I’m told, but I’m glad that it blew up on the pad. The “fearfulness” would have been lost on most people. Did the race have military implications? Relatively few catch the implications of anything. They take it at face value, as it was popularly repackaged just a few years later: Space: the final frontier. These are the voyages of the starship Enterprise. Its five-year mission: to explore strange new worlds. To seek out new life and new civilizations. To boldly go where no man has gone before! On a flight to Damascus, Bill had a vision of such. Some strange fellow that he probably took for an angel presented the idea to him right there as he was riding in the Shatner seat. Like Saul, it disoriented him completely for a time, and the other passengers heard of the disturbance, sure enough, but witnessed nothing themselves. As a boy, I never once trembled when they launched a rocket from Cape Canaveral. I always took it in the spirit of advancing technology, advancing exploration, and so forth. It’s one of the few major accomplishments of men that has NOT been quickly put to military use—though that could ever change—the way that airplanes were. No sooner had they been invented then they were strafing the towns of Europe and dogfighting each other in the skies. In contrast to 1957, World War I was not only perceived by just about everyone, but it was instantly perceived as a negative. Probably that’s what the other GB members pointed out, sending the three Bethel “astronauts” pitching the notion hurtling off like Darth Vader in his crippled craft, careening off to the pantry for a donut or two. Hmm. Maybe an update could incorporate robocalls from the cloud. What year did they begin? Truly, they cause men to raise their faces and curse the heavens. Truly, they too, are instantly perceived as a great evil, as any time-share owner in the Everglades knows. You know, as I read the 1960 speech, I can see how the idea might come up for discussion at Bethel. Despite my innocuous take expressed about it—a take that has mostly played out (but may someday not)—there certainly were military overtones—overtones that just might make some tremble—in JFKs speech rallying Americans to support a moon launch. Everything must be considered in its own historical context. I’ve added italics to his words that play this way: “We set sail on this new sea because there is new knowledge to be gained, and new rights to be won, and they must be won and used for the progress of all people. For space science, like nuclear science and all technology, has no conscience of its own. Whether it will become a force for good or ill depends on man, and only if the United States occupies a position of pre-eminence can we help decide whether this new ocean will be a sea of peace or a new terrifying theater of war. I do not say that we should or will go unprotected against the hostile misuse of space any more than we go unprotected against the hostile use of land or sea, but I do say that space can be explored and mastered without feeding the fires of war, without repeating the mistakes that man has made in extending his writ around this globe of ours. “There is no strife, no prejudice, no national conflict in outer space as yet. Its hazards are hostile to us all. Its conquest deserves the best of all mankind, and its opportunity for peaceful cooperation may never come again. But why, some say, the Moon? Why choose this as our goal? And they may well ask, why climb the highest mountain? Why, 35 years ago, fly the Atlantic? Why does Rice play Texas?  “We choose to go to the Moon...We choose to go to the Moon in this decade and do the other things, not because they are easy, but because they are hard; because that goal will serve to organize and measure the best of our energies and skills, because that challenge is one that we are willing to accept, one we are unwilling to postpone, and one we intend to win, and the others, too.” ..... Yes, you could read a measure of terror into that speech if you were of a mind to, though I did not as a boy. The President says: “Space can be explored and mastered without feeding the fires of war, without repeating the mistakes that man has made in extending his writ around this globe of ours.” What are the chances of that happening?  
    • You know, I can see how the idea might come up for discussion at Bethel. Despite my innocuous take expressed about it—a take that has mostly played out (but may someday not)—there certainly were military overtones in JFKs speech rallying Americans to support a moon launch.  We set sail on this new sea because there is new knowledge to be gained, and new rights to be won, and they must be won and used for the progress of all people. For space science, like nuclear science and all technology, has no conscience of its own. Whether it will become a force for good or ill depends on man, and only if the United States occupies a position of pre-eminence can we help decide whether this new ocean will be a sea of peace or a new terrifying theater of war. I do not say that we should or will go unprotected against the hostile misuse of space any more than we go unprotected against the hostile use of land or sea, but I do say that space can be explored and mastered without feeding the fires of war, without repeating the mistakes that man has made in extending his writ around this globe of ours. There is no strife, no prejudice, no national conflict in outer space as yet. Its hazards are hostile to us all. Its conquest deserves the best of all mankind, and its opportunity for peaceful cooperation may never come again. But why, some say, the Moon? Why choose this as our goal? And they may well ask, why climb the highest mountain? Why, 35 years ago, fly the Atlantic? Why does Rice play Texas? We choose to go to the Moon! We choose to go to the Moon...We choose to go to the Moon in this decade and do the other things, not because they are easy, but because they are hard; because that goal will serve to organize and measure the best of our energies and skills, because that challenge is one that we are willing to accept, one we are unwilling to postpone, and one we intend to win, and the others, too.
    • Good start. Just noticed the latest post. Does Russell make any distinction for 1844 other than to suggest it was a great disappointment for the second coming churches? Did he use 1844 to further his calculation? Does he mention 1844 to be part of his calculation? Does he stipulate 1910-1911 is referenced in scripture? It far more interesting, that some continue to project Russell as an Adventist, when Russell was “clearly” criticized for having a negative view of Adventist. It speaks volumes to those that continue to portray a false narrative. “So today, when prophetic time or anything relating to the Lord’s Second Advent is mentioned, many Cry ‘Adventist,’ as if to say, ‘Can any good thing come out of Adventism?"- even though they admit that many prophecies containing time are not yet fulfilled, and that the second coming of the Lord is the most prominent topic of Scripture." "We have great sympathy for both the First Adventists (the Jews) and the Second Adventists, though only a few of either realized the truths they So nearly apprehended, yet failed to grasp, each being blinded by false expectations. Our Adventist friends have failed to recognize both the manner and the object of the Lord’s return as taught in the Scriptures; consequently they have not been expecting to ‘see him as he is,’ but as he was. They consider the object of his coming one which will fill the hearts of all except the saints with dismay and terror; that his object is to gather the elect, destroy all others of mankind, and burn up the world."   Interesting how conflicted people start with William miller’s account of chronology, 1844. I wonder if Brown and Miller were the only ones to make calculations on the 1260 days, 2520 days. CHRONOLOGY--Prominent Dates. Q76:1: QUESTION (1910)--1--Should we consider it necessary to call attention to other Prominent dates than 1874, 1878, 1881 or 1914? Should 1911 be included?   ANSWER--I am glad that question is there, my dear brothers and sisters. You will notice that in my own teachings and writings I am careful to avoid any other dates than these. I know nothing about other dates. In the third volume of Scripture Studies there is a suggestion, but it is offered only as a suggestion, merely that a certain measurement in the Pyramid (not in the Word of God) Looks as though it might point down to 1910 or 1911, but we do not say that it does mean anything, but merely throw out a suggestion. Don't anticipate, don't say things are to occur, for we do not know, at least I don't, and don't believe anyone else does. My advice is to follow the Apostle when he says, "We speak those things that we know." Don't say anything about those things that you do not know. Quite likely you will wish you had not after a while. Nineteen hundred and fourteen is the time when the "Gentile Times" will end. What does that mean? I do not know, but I think it is when God lets go in a general sense of the word, and permits things to take their course; and we can readily suppose, as the Apostle says, that the course of nature would be set on fire, because of strife. In the world of mankind, I shall expect a time of great trouble, which the Bible marks out as having its beginning about October, 1914, but I think, dear friends, that it is more important, instead of telling of the time of trouble, to tell about the good things. The poor people who get into the time of trouble will have all they want of it then. I have enough now, and so have you. The Scriptures say that through much tribulation shall we enter the kingdom, and if we pay attention to our duties, we will get enough without taking time to tell them about the time of trouble. The world will not be profited by our telling, either. We do not wish to scare anybody. It is indeed a spectacle, when that kind of suggestion is made by a conflicted person. Were there any earlier works of Miller 1844 disappointment? History shows, there were some. Some that paint a more precise picture than that of Miller. Therefore, Russell did not have any influence with Miller’s 1844 prediction nor did Russell use it as basis for comparison. "When the heavens shall pass away with a great noise, and the elements shall melt with fervent heat; when the earth and the works that are therein shall be burnt up."   At the present time the blessings of peace seem to be nearly general throughout the nations of the earth. This I deem a very favourable sign. War, however, with its train of abominations, may not finally terminate till about A. D. 1914, or perhaps A. D. 1956; neither do I think that the seventh thousand years, or great Sabbath of the world, or the beginning of Christ's third day, will commence before A. D. 2046 ; and this belief or conclusion I take to be no less deducible from a variety of the prophetic numbers, than from the figurative language employed by Christ concerning the three days, and the three measures of meal, during the time of which the whole world shall be gradually leavened by the kingdom of God.   As I have calculated the prophetical numbers, it will be 206 years from A. D. 1840, before the beginning of the seventh thousand years, or the great Sabbath of the world, when God's rest shall begin to be glorious, and when Christ, that glorious Sun of Righteousness, by the brightness of His coming into those temples, It is indeed sad when people try so hard to end up empty. As stated earlier by an architect of misrepresentation said, it’s an embarrassment. I agree it is.
    • It is worth a simulated launch, I guess—presenting the idea—but I’m glad that it blew up on the pad. It would have been lost on most people. Relatively few catch the implications of anything. They take it at face value—“Space: The final frontier: these are the voyages of the Starship Enterprise—it’s continuing mission: to seek out new world’s, to boldly go where no man has gone before.” On a flight to Damascus, Bill had a vision of such. Some odd fellow that he took for an angel presented the idea to him right there on the Shatner wing. Like Paul, it disoriented him completely for a time, and the other passengers heard of the disturbance, sure enough, but witnessed nothing themselves. As a boy, I never once trembled when they launched a rocket from Cape Canaveral. I always took it in the spirit of advancing technology, advancing exploration. It’s one of the few accomplishments of men that has NOT been quickly put to military use, as airplanes were.  In contrast, WWI was not only perceived by just about everyone, but it was instantly perceived as a negative. Probably that’s what the other—how many were there then—GB members pointed out, sending Bert and his co-astronauts scuttling off to the pantry for a donut. Robocalls from the cloud, on the other hand, ARE perceived as an instant evil, as any time-share owner in the Everglades knows.
    • If you think they use it for their own purposes then why do you donate?  That is not logical. It depends on what you define as own purposes, private purposes, public purposes, necessities, etc.  I think you really should be more thankful to be associated with the organization and what it does for us.
    • My donations are always by check, and written thereon is "for local needs". It's like paying taxes, some of which are used to make hydrogen bombs, and ICBMs. Not my problem. Jesus and the Apostles needed NONE of those things you mentioned, Arauna. If you are NOT inspired of God, as the GB admits they are not ( February 2017 Watchtower), you do need all of those things you mentioned. They are actually essential, as I would freely admit. .... and HEY!, I am just guessing about all of this ... as is everyone else. And Arauna .... did you get NOTHING out of the "Follow Jesus" Assemblies? Jesus set the example . We are either following that example, or ..... WE ARE NOT. The fact of the matter is that the GB DOES use the billions for their own purposes. but, I am, as you stated, "no one to criticize" ... as I do not follow Jesus' example either. If I had that kind of money, I would buy a Chinook double rotor helicopter, instead of Rolex watches, and cartoons of Caleb and Sophia, etc. uh ... for Witnessing on beautiful Pacific Islands, of course ....    
    • Just one question for you:  when you go to meeting or field service you get to use many videos that were made to be easily accessible for all ages and peoples.  Do you have any clue what equipment costs?   Many poor congregations in Africa receive projectors from the organization because they cannot afford it. They do still print bibles and watchtowers etc. Do you think they must remain in the Jurassic age when it comes to using technology or will it be ok by you if they venture to use the newest tech to support the brothers? You have a budget to fulfill your responsibilities at home.....dont you?  Why not broaden out and see that they also need money to provide services in almost 1000 languages?   I think we need a little more gratitude and less criticism...  ALL you see is "billions" which you try to imply are used for their own purposes....  They are always in need of funds to make it stretch further..... because we do get all our spiritual needs fulfilled without cost.  You need not give any donation if you feel they waste it.  You can use all amenities without giving a dime!   
  • Popular Now

  • Recently Browsing

    No registered users viewing this page.

  • Who's Online (See full list)

×
×
  • Create New...

Important Information

Terms of Service Confirmation Terms of Use Privacy Policy Guidelines We have placed cookies on your device to help make this website better. You can adjust your cookie settings, otherwise we'll assume you're okay to continue.