Jump to content
The World News Media

Search the Community

Showing results for tags 'pamiatka'.

  • Search By Tags

    Type tags separated by commas.
  • Search By Author

Content Type


Forums

  • English
    • Topics
  • Jehovah’s Witnesses's Topics
  • Jehovah’s Witnesses's Weekly Study Materials
  • Testigos de Jehová's Tema
  • Chevrolet Volt's Topics
  • Nederlands's Topics
  • ελληνικά's Topics
  • Μάρτυρες του Ιεχωβά's Topics
  • Tieng Viet's Topics
  • русский's Topics
  • Свидетели Иеговы's Topics
  • Polski's Topics
  • Świadkowie Jehowy's Topics
  • Mga Saksi ni Jehova's Topics
  • Testemunhas de Jeová's Topics
  • Portugués's Topics
  • Testimoni di Geova's Topics
  • Zeugen Jehovas's Topics
  • Deutsch's Topics
  • Témoins de Jehovah's Topics
  • Nouvelles du Monde's Topics
  • Español's Topics
  • Korea 세계 포럼's Topics / 주제
  • Tiếng Việt's Chủ đề

Categories

  • Records
  • Food and Drink
  • Health and Medicine
  • Religion
  • Español
  • Bitcoin

Calendars

  • Community Calendar
  • Jehovah’s Witnesses's Events
  • Testigos de Jehová's Calendario
  • Chevrolet Volt's Events
  • Nederlands's Events
  • ελληνικά's Events
  • Μάρτυρες του Ιεχωβά's Events
  • Μάρτυρες του Ιεχωβά's Events
  • Tieng Viet's Events
  • русский's Events
  • Свидетели Иеговы's Events
  • Polski's Events
  • Świadkowie Jehowy's Events
  • Mga Saksi ni Jehova's Events
  • Testemunhas de Jeová's Events
  • Portugués's Events
  • Testimoni di Geova's Events
  • Zeugen Jehovas's Events
  • Deutsch's Events
  • Témoins de Jehovah's Events
  • Español's Events

Find results in...

Find results that contain...


Date Created

  • Start

    End


Last Updated

  • Start

    End


Filter by number of...

Joined

  • Start

    End


Group


About Me

Found 21 results

  1. Czytanie Biblii w okresie Pamiątki: (wydarzenia przed zachodem słońca: 16 Nisan) Łukasza 24:1-12 Łukasza 24 Jednakże w pierwszym dniu tygodnia bardzo wcześnie poszły do grobowca, niosąc wonne korzenie, które przygotowały. 2 Ale zastały kamień odtoczony od grobowca pamięci, 3 a wszedłszy, nie znalazły ciała Pana Jezusa. 4 Gdy z tego powodu były w rozterce, oto stanęli przy nich dwaj mężowie w błyszczącej odzieży. 5 Przestraszone, pochyliły twarze ku ziemi, a mężowie ci rzekli do nich: „Dlaczego wśród umarłych szukacie tego, który żyje? 6 [[Nie ma go tu, lecz został wskrzeszony.]] Przypomnijcie sobie, jak wam powiedział, gdy jeszcze był w Galilei, 7 mówiąc, że Syn Człowieczy musi być wydany w ręce grzesznych ludzi i zawieszony na palu, a trzeciego dnia powstać z martwych”. 8 One więc przypomniały sobie jego wypowiedzi, 9 a wróciwszy od grobowca pamięci, wszystko to oznajmiły jedenastu i wszystkim pozostałym. 10 Były to Magdalena Maria i Joanna, i Maria, matka Jakuba. Także pozostałe niewiasty, które były z nimi, opowiadały to apostołom. 11 Ale te wypowiedzi wydały im się niedorzecznością i nie wierzyli niewiastom. 12 [[Piotr zaś wstał i pobiegł do grobowca pamięci, a pochyliwszy się, zobaczył same bandaże. Odszedł więc, zdumiewając się w sobie tym, co się zdarzyło.]] 16 Nisan ZACHÓD SŁOŃCA Zakup dodatkowych wonności Marka 16:1 WSCHÓD SŁOŃCA Jezus zmartwychwstaje Ukazuje się uczniom Mateusza 28:1-15 Marka 16:2-8 Łukasza 24:1-49 Jana 20:1-25 ZACHÓD SŁOŃCA
  2. Dlaczego Świadkowie Jehowy obchodzą Wieczerzę Pańską inaczej niż pozostałe religie? Wieczerza Pańska jest również znana jako Ostatnia Wieczerza lub Pamiątka śmierci Jezusa (1 Koryntian 11:20). Organizując tę uroczystość, Świadkowie Jehowy ściśle trzymają się Biblii. Natomiast w innych religiach wiele poglądów i praktyk związanych z tym świętem nie ma podstaw biblijnych. Cel Celem Wieczerzy Pańskiej jest upamiętnienie Jezusa oraz wyrażenie wdzięczności za ofiarę, jaką za nas złożył (Mateusza 20:28; 1 Koryntian 11:24). Uroczystość ta nie jest sakramentem ani obrzędem religijnym, w wyniku którego dostępuje się łaski czy przebaczenia grzechów *. Według Biblii nasze grzechy mogą być przebaczone jedynie na podstawie wiary w Jezusa, a nie dzięki jakimś rytuałom (Rzymian 3:25; 1 Jana 2:1, 2). Jak często? Jezus polecił swym uczniom obchodzić Wieczerzę Pańską, ale nie powiedział dokładnie, jak często to robić (Łukasza 22:19). Niektórzy twierdzą, że ofiarę Jezusa powinno się upamiętniać co miesiąc, a inni — że co tydzień, każdego dnia, kilka razy dziennie lub kiedy tylko uważają to za stosowne *. Warto jednak wziąć pod uwagę poniższe czynniki. Jezus ustanowił Wieczerzę Pańską w dniu żydowskiej Paschy i poniósł śmierć jeszcze tego samego dnia (Mateusza 26:1, 2). Nie był to zbieg okoliczności. W Biblii ofiarę Jezusa przyrównano do baranka paschalnego (1 Koryntian 5:7, 8, Biblia warszawska). Paschę obchodzono raz w roku (Wyjścia 12:1-6; Kapłańska 23:5). Podobnie śmierć Jezusa pierwsi chrześcijanie upamiętniali raz w roku * i Świadkowie Jehowy trzymają się tego biblijnego wzorca. Data i pora Wzór pozostawiony przez Jezusa pomaga określić nie tylko częstotliwość Pamiątki, ale też jej datę i porę. Według biblijnego kalendarza księżycowego uroczystość ta została ustanowiona po zachodzie słońca, dnia 14 Nisan 33 roku n.e. (Mateusza 26:18-20, 26). Idąc za przykładem pierwszych chrześcijan, co roku obchodzimy Pamiątkę właśnie tego dnia *. Chociaż 14 Nisan 33 roku n.e. przypadał w piątek, rocznica tej daty może przypadać w różne dni tygodnia. Aby ustalić, który to dzień w danym roku, posługujemy się metodą używaną w czasach Jezusa, a nie tą stosowaną przy tworzeniu współczesnego kalendarza żydowskiego *. Chleb i wino Ustanawiając to nowe święto, Jezus posłużył się niekwaszonym chlebem i czerwonym winem, które zostały po posiłku paschalnym (Mateusza 26:26-28). Zgodnie z tym wzorcem używamy chleba bez zakwasu ani innych dodatków oraz zwykłego czerwonego wina, a nie soku z winogron albo wina dosładzanego, alkoholizowanego czy przyprawianego. Niektóre kościoły używają chleba na zakwasie, jednak zakwas w Biblii często symbolizuje grzech i zepsucie (Łukasza 12:1; 1 Koryntian 5:6-8; Galatów 5:7-9). Dlatego symbolem bezgrzesznego ciała Chrystusa może być jedynie chleb niekwaszony, bez żadnych dodatków (1 Piotra 2:22). Kolejną nieopartą na Biblii praktyką jest używanie zamiast wina soku z winogron. Część religii robi tak z powodu obowiązującego w nich niebiblijnego zakazu spożywania alkoholu (1 Tymoteusza 5:23). Symbole, a nie literalne ciało i krew Przaśny chleb oraz czerwone wino podawane w trakcie Pamiątki są symbolami ciała i krwi Chrystusa. Nie zamieniają się cudownie w jego literalne ciało i krew; ciało i krew Jezusa nie są też w nich obecne, jak twierdzą niektórzy. Przyjrzyjmy się biblijnym podstawom takiego zrozumienia. Gdyby Jezus polecił swym uczniom pić jego krew, zachęcałby ich w ten sposób do złamania prawa Bożego zabraniającego spożywania krwi (Rodzaju 9:4; Dzieje 15:28, 29). Jest to nie do pomyślenia, ponieważ Jezus nigdy nie nakłaniałby nikogo do przekroczenia prawa Bożego dotyczącego jej świętości (Jana 8:28, 29). Jeśli apostołowie rzeczywiście piliby krew Jezusa, nie mógłby on powiedzieć do nich, że jego krew „ma być wylana”. Słowa te wskazywały, że ofiara dopiero będzie złożona (Mateusza 26:28). Ofiara Jezusa została złożona „raz na zawsze” (Hebrajczyków 9:25, 26). Gdyby jednak podczas Wieczerzy Pańskiej chleb i wino zamieniały się w ciało i krew, osoby spożywające je ponawiałyby tę ofiarę. Jezus polecił: „Czyńcie to na moją pamiątkę”, a nie ‛jako moją ofiarę’ (1 Koryntian 11:24). Osoby, które wierzą w transsubstancjację, czyli w przeistoczenie chleba i wina w ciało i krew Jezusa, opierają tę doktrynę na wyrażeniach użytych w pewnych wersetach biblijnych. Na przykład w wielu tłumaczeniach Biblii słowa Jezusa na temat wina brzmią: „To jest moja krew” (Mateusza 26:28). Jednak wypowiedź tę można również oddać: „To oznacza moją krew”, „To przedstawia moją krew” lub „To symbolizuje moją krew” *. Jezus posłużył się tu metaforą, tak jak to robił już wcześniej (Mateusza 13:34, 35). Kto spożywa? Kiedy obchodzimy Wieczerzę Pańską, chleb i wino spożywa zaledwie mała część Świadków Jehowy. Dlaczego? Przelana krew Jezusa umożliwiła ustanowienie „nowego przymierza”, które zastąpiło przymierze pomiędzy Jehową Bogiem a starożytnym narodem izraelskim (Hebrajczyków 8:10-13). W trakcie Pamiątki chleb i wino są spożywane przez osoby objęte tym nowym przymierzem. Do grupy tej nie należą wszyscy chrześcijanie, ale jedynie ci, którzy w szczególny sposób zostali powołani przez Boga (Hebrajczyków 9:15; Łukasza 22:20). Będą oni panować w niebie z Chrystusem; według Biblii tego przywileju dostąpi tylko 144 000 osób (Łukasza 22:28-30; Objawienie 5:9, 10; 14:1, 3). W odróżnieniu od „małej trzódki” powołanych, by rządzić z Chrystusem, zdecydowana większość z nas ma nadzieję być częścią „wielkiej rzeszy”, która otrzyma życie wieczne na ziemi (Łukasza 12:32; Objawienie 7:9, 10). Chociaż osoby mające taką nadzieję nie spożywają chleba i wina na Pamiątce, przyłączają się do wyrażania wdzięczności za ofiarę złożoną za nas przez Jezusa (1 Jana 2:2). https://www.jw.org/pl/świadkowie-jehowy/faq/ Więcej STRAŻNICA — WYDANIE DO STUDIUM ‛Będzie to dla was stanowić pamiątkę’ Co chrześcijanie powinni wiedzieć o Passze? Jakie znaczenie ma dla nas wszystkich Wieczerza Pańska? ODPOWIEDZI NA PYTANIA BIBLIJNE W jakim sensie ofiara Jezusa stanowi „okup za wielu”? Jak okup zapewnia wybawienie od grzechu? Kim są Świadkowie Jehowy? https://www.jw.org/pl/świadkowie-jehowy/
  3. Czytanie Biblii w okresie Pamiątki: (wydarzenia przed zachodem słońca: 15 Nisan) Mateusza 27:62-66 62 Następnego dnia, który był po Przygotowaniu, naczelni kapłani i faryzeusze zebrali się przed Piłatem, 63 mówiąc: „Panie, przypomnieliśmy sobie, że ten oszust, gdy jeszcze żył, powiedział: ‚Po trzech dniach zostanę wskrzeszony’. 64 Dlatego każ zabezpieczyć grób aż do trzeciego dnia, żeby czasem jego uczniowie nie przyszli i go nie wykradli, i nie powiedzieli do ludu: ‚Został wskrzeszony z martwych!’, a to ostatnie oszustwo będzie gorsze niż pierwsze”. 65 Piłat rzekł do nich: „Macie straż. Idźcie go zabezpieczyć, jak umiecie”. 66 Poszli więc i zabezpieczyli grób przez opieczętowanie kamienia i postawienie straży. 15 Nisan ZACHÓD SŁOŃCA WSCHÓD SŁOŃCA Piłat zgadza się postawić straż przy grobie Jezusa Mateusza 27:62-66 ZACHÓD SŁOŃCA
  4. Czytanie Biblii w okresie Pamiątki: (wydarzenia przed zachodem słońca: 14 Nisan) Łukasza 22:66-71 66 W końcu, z nastaniem dnia, zebrało się zgromadzenie starszych ludu — zarówno naczelnych kapłanów, jak i uczonych w piśmie — i zaciągnęli go do swej sali Sanhedrynu, mówiąc: 67 „Jeżeli jesteś Chrystusem, powiedz nam”. Ale on im rzekł: „Nawet gdybym wam powiedział, i tak wcale byście temu nie uwierzyli. 68 Gdybym zaś ja was pytał, wcale byście nie odpowiedzieli. 69 Jednakże odtąd Syn Człowieczy będzie zasiadał przy potężnej prawicy Bożej”. 70 Na to wszyscy rzekli: „Czy więc jesteś Synem Bożym?” Powiedział im: „Sami mówicie, że jestem”. 71 Rzekli: „Na cóż nam potrzebne dalsze świadectwo? Przecież sami słyszeliśmy to z jego własnych ust”. 14 Nisan ZACHÓD SŁOŃCA Jezus spożywa z apostołami posiłek paschalny Obmywa apostołom nogi Odprawia Judasza Ustanawia Wieczerzę Pańską Mateusza 26:20-35 Marka 14:17-31 Łukasza 22:14-38 Jana 13:1 do 17:26 Zostaje zdradzony i pojmany w ogrodzie Getsemani Apostołowie uciekają Staje przed Sanhedrynem w domu Kajfasza Piotr zapiera się Jezusa Mateusza 26:36-75 Marka 14:32-72 Łukasza 22:39-65 Jana 18:1-27 WSCHÓD SŁOŃCA Jezus ponownie przed Sanhedrynem Staje przed Piłatem, Herodem i znowu przed Piłatem Zostaje skazany na śmierć i stracony na Golgocie Umiera około godziny 15 Jego ciało zostaje zdjęte z pala i pochowane Mateusza 27:1-61 Marka 15:1-47 Łukasza 22:66 do 23:56 Jana 18:28 do 19:42 ZACHÓD SŁOŃCA
  5. Pamiątka po zachodzie słońca Wtorek 11 kwietnia Czytanie Biblii w okresie Pamiątki: (wydarzenia przed zachodem słońca: 13 Nisan) Łukasza 22:7-13; Marka 14:12-16 (wydarzenia po zachodzie słońca: 14 Nisan) Łukasza 22:14-65 13 Nisan ZACHÓD SŁOŃCA WSCHÓD SŁOŃCA Piotr i Jan przygotowują Paschę Jezus i pozostali apostołowie przybywają późnym popołudniem Mateusza 26:17-19 Marka 14:12-16 Łukasza 22:7-13 ZACHÓD SŁOŃCA 14 Nisan ZACHÓD SŁOŃCA Jezus spożywa z apostołami posiłek paschalny Obmywa apostołom nogi Odprawia Judasza Ustanawia Wieczerzę Pańską Mateusza 26:20-35 Marka 14:17-31 Łukasza 22:14-38 Jana 13:1 do 17:26 Zostaje zdradzony i pojmany w ogrodzie Getsemani Apostołowie uciekają Staje przed Sanhedrynem w domu Kajfasza Piotr zapiera się Jezusa Mateusza 26:36-75 Marka 14:32-72 Łukasza 22:39-65 Jana 18:1-27 WSCHÓD SŁOŃCA Jezus ponownie przed Sanhedrynem Staje przed Piłatem, Herodem i znowu przed Piłatem Zostaje skazany na śmierć i stracony na Golgocie Umiera około godziny 15 Jego ciało zostaje zdjęte z pala i pochowane Mateusza 27:1-61 Marka 15:1-47 Łukasza 22:66 do 23:56 Jana 18:28 do 19:42 ZACHÓD SŁOŃCA
  6. Serdecznie zapraszamy https://www.jw.org/pl/świadkowie-jehowy/pamiątka/ wtorek 11 kwietnia 2017
  7. Jak zrobić chleb na Pamiątkę https://tv.jw.org/#pl/video/VODMinistry/pub-jwbrd_201603_2_VIDEO
  8. Czy jesteś przygotowany do najważniejszego dnia w roku? KILKA godzin przed swą egzekucją Jezus ustanowił wyjątkową uroczystość. Miała ona upamiętniać jego śmierć. Stała się znana jako Wieczerza Pańska lub Ostatnia Wieczerza (1 Koryntian 11:20). Podkreślając jej ogromne znaczenie, Jezus otwarcie polecił: „Czyńcie to na moją pamiątkę” (Łukasza 22:19). Czy pragniesz słuchać jego nakazów? Jeśli tak, to rocznica jego śmierci będzie dla ciebie najważniejszym dniem w roku. Ale kiedy należy obchodzić tę uroczystość? I jak się przygotować, by w pełni docenić jej wagę? Każdy chrześcijanin powinien znać odpowiedź na te pytania. Jak często? Ważne wydarzenia zazwyczaj upamiętniamy w ich rocznicę. Przykładem może być atak terrorystyczny na nowojorskie wieże WTC 11 września 2001 roku. Wszyscy, którzy utracili wtedy bliskich, oczywiście przez cały czas pamiętają o tej tragedii. Kiedy jednak nadchodzi jej rocznica, jest to dla nich dzień o wyjątkowym znaczeniu. Podobnie postępowano w czasach biblijnych (Estery 9:21, 27). Na przykład gdy Jehowa w cudowny sposób wyzwolił Izraelitów z niewoli egipskiej, polecił im to rok w rok upamiętniać. Ustanowił wtedy święto Paschy, które Izraelici rzeczywiście obchodzili dokładnie w rocznicę odzyskania wolności (Wyjścia 12:24-27; 13:10). Na miejsce Paschy Jezus wprowadził wspomnianą wcześniej uroczystość. Pokazał apostołom, jak ją obchodzić, zaraz po spożyciu ostatniego posiłku paschalnego (Łukasza 22:7-20). Skoro Paschę świętowano raz w roku, to logiczny wydaje się wniosek, że to nowe święto także należy obchodzić raz w roku. Ale którego dnia? Jak ustalić datę? Aby odpowiedzieć na to pytanie, musimy wziąć pod uwagę dwie sprawy. Po pierwsze, w czasach biblijnych inaczej liczono dzień — zaczynał się wieczorem, po zachodzie słońca, i kończył wraz z następnym zachodem. Trwał zatem „od wieczora do wieczora” (Kapłańska 23:32). Po drugie, używano wtedy innego kalendarza. Biblia nie wymienia takich nazw jak marzec czy kwiecień, lecz mówi na przykład o miesiącach Adar lub Nisan (Estery 3:7). Żydzi liczyli miesiące od nowiu do nowiu. Paschę obchodzili czternastego dnia pierwszego miesiąca w swym kalendarzu, czyli 14 Nisan (Kapłańska 23:5; Liczb 28:16). Tego samego dnia Rzymianie stracili na palu naszego Pana, Jezusa Chrystusa. Umarł on w 1545 rocznicę pierwszej Paschy. Dlatego 14 Nisan to naprawdę wyjątkowa data! Ale na jaki dzień przypada ona w naszym kalendarzu? Można to stosunkowo łatwo obliczyć. Pierwszy dzień miesiąca Nisan zaczyna się w momencie, gdy nad Jerozolimą pojawia się nów Księżyca najbliższy wiosennemu zrównaniu dnia z nocą (początek wiosny na półkuli północnej). Jeśli wiemy, kiedy jest 1 Nisan, nietrudno policzyć, kiedy będzie 14 Nisan. Na ogół wypada on w czasie pełni. ................................. Świadkowie Jehowy zgromadzą się tego dnia razem ze wszystkimi, którzy pragną upamiętnić śmierć Jezusa. Serdecznie zapraszamy, byś się do nas przyłączył. Skontaktuj się z miejscowymi Świadkami, którzy poinformują cię o czasie i miejscu tej uroczystości. Będziemy ją obchodzić nie rano czy po południu, lecz wieczorem, po zachodzie słońca. Dlaczego? Bo zgodnie z Biblią ma to być „wieczerza” (1 Koryntian 11:25). ...... ................ A ponieważ tego samego dnia, 14 Nisan, Jezus również umarł, będzie to najstosowniejszy moment, by rozpamiętywać jego śmierć. Jak się przygotować? Jak już teraz przygotować się do tej dorocznej uroczystości? Rozmyślaj nad tym, co Jezus dla nas uczynił. Może ci w tym pomóc książka Czego naprawdę uczy Biblia?*, dzięki której już miliony osób lepiej zrozumiało znaczenie i wartość śmierci Jezusa (Mateusza 20:28). ......................................... Strażnica — 2011
  9. Wnikliwe poznawanie Pism, tom 1 O jaką porę chodzi w wyrażeniu „między dwoma wieczorami”? Według Pisma Świętego baranek paschalny miał być zarżnięty w dniu 14 Nisan „między dwoma wieczorami” (Wj 12:6). Wprawdzie niektórzy komentatorzy tradycji żydowskiej sugerują, że chodziło o czas od południa (kiedy słońce zaczyna się zniżać) aż do zachodu, ale poprawniejsze jest raczej rozumowanie, iż pierwszy wieczór to chwila, gdy słońce chowa się za horyzont, a drugi — gdy kończy się zmierzch i zapada ciemność (Pwt 16:6; Ps 104:19, 20). Wnikliwe poznawanie Pism, tom 1 Strażnica — 2014 O jakiej porze 14 Nisan należało zabić baranka paschalnego? Niektóre przekłady Biblii podają, że należało to zrobić „między dwoma wieczorami”. Określenie to odnosi się do zmierzchu, czyli czasu po zachodzie słońca, ale jeszcze przed nastaniem ciemności (Wyjścia 12:6) (15.12, strony 18, 19). Strażnica — 2014
  10. Najważniejsze wydarzenia z ziemskiego życia Jezusa: Ostatni etap służby Jezusa — w Jerozolimie i okolicach (część 2)
  11. Najważniejsze wydarzenia z ziemskiego życia Jezusa: Ostatni etap służby Jezusa — w Jerozolimie i okolicach (część 1)
  12. Czytanie Biblii w okresie Pamiątki: (wydarzenia przed zachodem słońca: 12 Nisan) Łukasza 22:1-6; Marka 14:1, 2, 10, 11 12 Nisan ZACHÓD SŁOŃCA (W żydowskiej rachubie czasu dzień zaczyna się i kończy o zachodzie słońca) WSCHÓD SŁOŃCA Spokojny dzień w gronie uczniów Judasz knuje zdradę Mateusza 26:1-5, 14-16 Marka 14:1, 2, 10, 11 Łukasza 22:1-6 ZACHÓD SŁOŃCA
  13. Serdecznie zapraszamy https://www.jw.org/pl/świadkowie-jehowy/pamiątka/ wtorek 11 kwietnia 2017
  14. Wielkanoc czy Pamiątka — co powinno się obchodzić? DNIA 7 kwietnia, kiedy świt rozjaśni horyzont, miliony ludzi powitają najważniejsze dla nich święto w roku — Wielkanoc. Słowem tym określa się dzień upamiętniający zmartwychwstanie Jezusa — Wielką Niedzielę. Nieco wcześniej, pewnego wieczora w tym samym tygodniu, miliony innych ludzi spotkają się, by obchodzić Pamiątkę śmierci Chrystusa, zwaną też Wieczerzą Pańską. Uroczystość tę ustanowił osobiście Jezus w ostatnią noc przed śmiercią. Polecił wtedy swym naśladowcom: „Czyńcie to na moją pamiątkę” (Łukasza 22:19). Co powinno się obchodzić? Pochodzenie świąt Wielkanocy W wielu krajach anglojęzycznych Wielkanoc nazywana jest „Easter”. Książka Medieval Holidays and Festivals (Średniowieczne święta i uroczystości) informuje, że „nazwa tego święta wywodzi się od Eostre, pogańskiej bogini jutrzenki i wiosny”. Kim była ta bogini? W dziele The American Book of Days (Amerykańska księga świąt) podano: „Jak głosi legenda, Eostre otworzyła bramy Walhalli, by wpuścić tam Baldura, zwanego też Białym Bogiem, co nawiązywało do jego czystości, albo Bogiem Słońca, gdyż z jego czoła biła jasność rozświetlająca świat”. Dalej czytamy: „Nie ma cienia wątpliwości, że pierwotny Kościół przejął stare pogańskie rytuały i nadał im chrześcijańską treść. Ponieważ podczas święta Eostre czczono odradzanie się życia na wiosnę, więc po prostu nakazał świętować w tym czasie zmartwychwstanie Jezusa, którego ewangelię głosił”. Tłumaczy to, skąd w niektórych krajach wzięły się pewne symbole wielkanocne, takie jak pisanki, królik czy gorące bułeczki z krzyżem. O przygotowywaniu bułeczek „z przyrumienioną skórką, na której widnieje (...) krzyż”, w książce Easter and Its Customs (Wielkanoc i towarzyszące jej obyczaje) czytamy: „Krzyż był symbolem pogańskim na długo przed wydarzeniami pierwszego Wielkiego Piątku, które nadały mu wiekopomne znaczenie, i już w czasach przedchrześcijańskich niekiedy znakowano nim chleb i ciasta”. Pismo Święte nigdzie nie wspomina o takich zwyczajach, nie ma też żadnego dowodu, by hołdowali im pierwsi uczniowie Jezusa. Przeciwnie, apostoł Piotr nawołuje: „Rozwińcie gorące pragnienie nie sfałszowanego mleka mającego związek ze słowem, abyście dzięki niemu rośli ku wybawieniu” (1 Piotra 2:2). Dlaczego więc kościoły chrześcijaństwa przyswoiły sobie wyraźnie pogańskie symbole i wprowadziły je do swych wierzeń i praktyk? Książka Curiosities of Popular Customs (Osobliwości zwyczajów ludowych) odpowiada: „Polityka Kościoła pierwotnego zawsze polegała na tym, by pogańskim obrzędom, których nie dało się wykorzenić, nadać symbolikę chrześcijańską. W wypadku Wielkanocy zamiana ta była wyjątkowo łatwa. Radość towarzysząca wschodowi słońca i odradzaniu się natury z zimowej martwoty przemieniła się w radość ze wschodzącego Słońca sprawiedliwości — Chrystusa wstającego z grobu. Wielkanoc połączono też z niektórymi świętami pogańskimi obchodzonymi dotąd około pierwszego maja”. Zamiast trzymać się z dala od pogańskich zwyczajów ludowych i rytuałów magicznych, przywódcy religijni tolerowali je, nadając im „symbolikę chrześcijańską”. „Ale czy jest w tym coś złego?” — zapytasz. Niektórzy uważają, że nie. „Kiedy taka religia jak chrześcijaństwo dociera do ludzi z innych kręgów kulturowych, przejmuje i ‚chrystianizuje’ niektóre zwyczaje ludowe wywodzące się z dawniejszych wierzeń” — oznajmił kapelan Kościoła episkopalnego Alan W. Watts w książce Easter—Its Story and Meaning (Wielkanoc — dzieje i znaczenie). „Wybiera i wprowadza do liturgii obrzędy ludowe zdające się odzwierciedlać te same ponadczasowe wartości, których naucza Kościół”. Wielu uważa, że skoro ich kościół sankcjonuje owe uroczystości i uznaje za święte, to i oni mogą je zaaprobować. Ale pomija się ważne kwestie: Jak na te zwyczaje zapatruje się Bóg? Czy udzielił nam w tej sprawie jakichś wskazówek? Poznanie Bożego punktu widzenia „Dla Kościoła chrześcijańskiego Wielkanoc, czyli uroczystość Zmartwychwstania Pańskiego, jest największym świętem” — napisała Christina Hole w książce Easter and Its Customs. Inni pisarze podzielają ten pogląd. „Żaden uroczysty dzień ani żadne święto w kalendarzu chrześcijańskim nie dorównuje doniosłością Wielkanocy” — zauważa Robert J. Myers w książce Celebrations (Uroczystości). W związku z tym nasuwa się jednak parę pytań: Jeżeli obchodzenie Wielkanocy jest tak ważne, to dlaczego w Biblii nie ma wyraźnego nakazu, by tak czynić? Czy istnieją jakieś doniesienia, że pierwsi naśladowcy Jezusa obchodzili to święto? Biblia nie pomija milczeniem, które uroczystości należy świętować, a których unikać. Starożytny Izrael otrzymał od Boga ściśle określone wskazówki na ten temat, a jak zauważono wcześniej, chrześcijanom również niedwuznacznie polecono obchodzić Pamiątkę śmierci Jezusa (1 Koryntian 11:23-26; Kolosan 2:16, 17). W jednym z pierwszych wydań dzieła The Encyclopædia Britannica powiedziano: „Ani w Nowym Testamencie, ani w pismach Ojców apostolskich nie ma żadnej wzmianki o świętowaniu Wielkanocy. Pogląd, że jakiś okres miałby być szczególnie święty, był obcy pierwszym chrześcijanom. (...) Ani Pan, ani jego apostołowie nie nakazali obchodzenia tego czy jakiegoś innego święta”. Niektórzy uważają, iż radość i szczęście towarzyszące świętom wystarczająco uzasadniają ich obchodzenie. Niemniej możemy się czegoś nauczyć z postępku Izraelitów, którzy przejęli od Egipcjan pewien zwyczaj religijny i nazwali go „uroczystością ku czci Jahwe”. Przy tej okazji ‛usiedli, aby jeść i pić’, a potem „wstali, żeby się bawić”. Ale takim zachowaniem bardzo rozgniewali Jehowę Boga i ściągnęli na siebie surową karę (Wyjścia [2 Mojżeszowa] 32:1-10, 25-28, 35, BT). Słowo Boże wyraża się jasno. „Światło” prawdziwych nauk nie może mieć nic wspólnego z „ciemnością” świata podległego Szatanowi; nie może też być „zgody” między Chrystusem a kultem pogańskim. Dlatego nakazano nam: „‚„Wyjdźcie spośród nich i się oddzielcie”, mówi Jehowa, „i przestańcie dotykać tego, co nieczyste”’; ‚„a ja was przyjmę”’” (2 Koryntian 6:14-18). STRAŻNICA 1996
  15. Dlaczego należy upamiętniać śmierć Jezusa? Świadkowie Jehowy chętnie rozmawiają z innymi ludźmi na tematy biblijne. Jak mogłaby przebiegać taka rozmowa? Wyobraź sobie, że głosicielka o imieniu Justyna nawiązała rozmowę z panią Barbarą. „CZYŃCIE TO NA MOJĄ PAMIĄTKĘ” Justyna: Witam, pani Barbaro. Miło było panią widzieć w zeszłym tygodniu na Pamiątce śmierci Jezusa*. Co pani myśli o tym spotkaniu? Barbara: Podobało mi się, ale muszę przyznać, że nie rozumiałam wszystkiego, o czym była mowa. Wiem, że w Boże Narodzenie świętuje się urodziny Jezusa, a w Wielkanoc jego zmartwychwstanie. Ale nigdy nie słyszałam, żeby ktoś upamiętniał jego śmierć. Justyna: Faktycznie, Boże Narodzenie i Wielkanoc to święta popularne w różnych częściach świata. Ale Świadkowie Jehowy są przekonani, że należy upamiętniać śmierć Jezusa. Jeśli ma pani kilka minut, to chętnie wyjaśnię, dlaczego tak uważamy. Barbara: Dobrze, mam trochę czasu. Justyna: Przede wszystkim upamiętniamy śmierć Jezusa dlatego, że on sam polecił tak czynić swoim naśladowcom. Rozważmy, co się wydarzyło w wieczór poprzedzający jego śmierć. Pewnie słyszała pani o szczególnym posiłku, który zjadł on wtedy z wiernymi uczniami. Barbara: Chodzi o Ostatnią Wieczerzę? Justyna: Tak. Nazywa się ją również Wieczerzą Pańską. Podczas tego posiłku Jezus dał swoim naśladowcom konkretne wskazówki. Czy zechciałaby pani odczytać jego słowa z Ewangelii według Łukasza 22:19? Barbara: Oczywiście. „Wziął też chleb, złożył podziękowania, połamał go i dał im, mówiąc: ‚To oznacza moje ciało, które ma być dane za was. Czyńcie to na moją pamiątkę’”. Justyna: Dziękuję. Proszę zwrócić uwagę na polecenie w ostatnim zdaniu tego wersetu: „Czyńcie to na moją pamiątkę”. A chwilę przed podaniem tego polecenia Jezus wyjaśnił swoim uczniom, co w związku z nim mają upamiętniać. Powiedział, że odda za nich życie. Podobną myśl wyraził w słowach zapisanych w Ewangelii według Mateusza 20:28: „Syn Człowieczy nie przyszedł po to, by mu usługiwano, lecz by usługiwać i dać swoją duszę jako okup w zamian za wielu”. Krótko mówiąc, właśnie dlatego co roku spotykamy się w rocznicę śmierci Jezusa — żeby upamiętniać złożoną przez niego ofiarę okupu. Jego śmierć oznacza życie dla wszystkich posłusznych ludzi. DLACZEGO OKUP BYŁ POTRZEBNY? Barbara: No tak, mówi się, że Jezus umarł, żebyśmy mieli życie. Ale szczerze mówiąc, nie rozumiem, jak to działa. Justyna: Wiele osób się nad tym zastanawia. Rzeczywiście, ofiara okupu to głębokie zagadnienie. Ale zarazem jest to jedna z najpiękniejszych prawd opisanych w Słowie Bożym. Mogłybyśmy o tym porozmawiać, jeśli ma pani jeszcze chwilę. Barbara: Dobrze, mam jeszcze parę minut. Justyna: Świetnie. Ostatnio czytałam trochę o okupie i postaram się jak najprościej wyjaśnić pani ten temat. Barbara: OK. Justyna: Aby zrozumieć kwestię okupu, najpierw musimy sobie uświadomić, do czego doszło, gdy Adam i Ewa zgrzeszyli w ogrodzie Eden. Pomoże nam w tym werset z Listu do Rzymian 6:23. Czy mogłaby go pani przeczytać? Barbara: Jasne. „Albowiem zapłatą, którą płaci grzech, jest śmierć, lecz darem, który daje Bóg, jest życie wieczne przez Chrystusa Jezusa, naszego Pana”. Justyna: Dziękuję. Przeanalizujmy te słowa. Proszę zauważyć, jak zaczyna się ten fragment: „Zapłatą, którą płaci grzech, jest śmierć”. To prosta zasada ustanowiona przez Boga po stworzeniu człowieka — zapłatą, czyli karą, za grzech jest śmierć. Oczywiście na początku nikt nie był grzesznikiem. Adam i Ewa zostali stworzeni jako ludzie doskonali i wszystkie ich dzieci też miały być doskonałe. Nie było więc powodu, by ktokolwiek umierał. Adam i Ewa oraz ich potomkowie mieli przed sobą perspektywy na szczęśliwe, wieczne życie. Ale jak wiemy, coś poszło nie tak, prawda? Barbara: Adam i Ewa zjedli zakazany owoc. Justyna: Właśnie. A robiąc to — wybierając nieposłuszeństwo wobec Boga — zgrzeszyli. W wyniku tego stali się niedoskonali, grzeszni. Konsekwencje ich wyboru miały być opłakane nie tylko dla nich, ale również dla wszystkich ich potomków. Barbara: To znaczy? Justyna: Może posłużę się przykładem. Czy lubi pani czasem coś upiec? Barbara: O, tak! Bardzo lubię. Justyna: Powiedzmy, że ma pani nową formę do pieczenia chleba. Ale zanim zdążyła jej pani użyć, spadła na podłogę i się wgniotła. Jak będą wyglądały upieczone w niej bochenki? Prawda, że też będą miały takie wgniecenie? Barbara: No tak. Justyna: I podobnie gdy Adam i Ewa okazali Bogu nieposłuszeństwo, pojawiło się u nich „wgniecenie”, czyli skaza. Stali się grzeszni, niedoskonali. A ponieważ doszło do tego, zanim przyszły na świat ich dzieci, one także urodziły się z tym samym „wgnieceniem”. Wszyscy rodzimy się obarczeni grzechem. W Biblii słowo „grzech” odnosi się nie tylko do jakiegoś czynu, ale też do stanu, który odziedziczyliśmy. Chociaż więc nie było nas na świecie, gdy Adam i Ewa zgrzeszyli, to jako ich potomkowie jesteśmy skazani na niedoskonałe życie kończące się śmiercią. Jak czytałyśmy w Rzymian 6:23, karą za grzech jest śmierć. Barbara: To niesprawiedliwe. Dlaczego wszyscy ludzie mają bez końca cierpieć za grzech Adama i Ewy? Justyna: Ma pani rację — to byłoby niesprawiedliwe. Dlatego Bóg, kierując się doskonałym poczuciem sprawiedliwości, zdecydował, że choć Adam i Ewa muszą umrzeć za swoje grzechy, to ich dzieci nie będą pozbawione nadziei. Przedsięwziął kroki, aby nas wyzwolić z tego opłakanego stanu. I właśnie do tego była potrzebna ofiara okupu. Proszę jeszcze raz spojrzeć do Rzymian 6:23. Po słowach: „zapłatą, którą płaci grzech, jest śmierć”, czytamy: „lecz darem, który daje Bóg, jest życie wieczne przez Chrystusa Jezusa, naszego Pana”. A zatem dzięki temu, że Jezus oddał za nas życie, otworzyła się przed nami możliwość uwolnienia od grzechu i śmierci*. OKUP — NAJWIĘKSZY DAR OD BOGA Justyna: W tym wersecie jest jeszcze jeden szczegół, na który chciałabym zwrócić pani uwagę. Barbara: Jaki? Justyna: Proszę zauważyć, że czytamy tu: „Darem, który daje Bóg, jest życie wieczne przez Chrystusa Jezusa, naszego Pana”. Skoro to Jezus za nas cierpiał i oddał życie, to dlaczego ten werset mówi, że okup jest „darem, który daje Bóg”? Dlaczego nie darem, który daje Jezus?* Barbara: Hmm. Nie wiem. Justyna: To Bóg stworzył Adama i Ewę i to przeciw Niemu oni zgrzeszyli, okazując nieposłuszeństwo w ogrodzie Eden. Ich bunt z pewnością sprawił Mu dotkliwy ból. Ale Jehowa natychmiast podał rozwiązanie problemu, który wtedy powstał*. Zdecydował, że jedno ze stworzeń duchowych zejdzie na ziemię, urodzi się jako doskonały człowiek i w końcu złoży swoje życie w ofierze. Więc tak naprawdę całe postanowienie o okupie jest darem od Boga. Ale można tak powiedzieć z jeszcze innego powodu. Czy kiedykolwiek zastanawiała się pani nad tym, jak Bóg musiał się czuć, gdy Jezus umierał? Barbara: Nie, raczej nie. Justyna: Zauważyłam, że leżą tutaj zabawki. Pewnie ma pani dzieci. Barbara: Tak, dwójkę — chłopca i dziewczynkę. Justyna: Skoro jest pani rodzicem, to proszę pomyśleć, jak niebiański Ojciec Jezusa, Jehowa Bóg, musiał się czuć, gdy Jego Syn umierał. Co czuł, patrząc z nieba, jak Jego ukochany Syn jest aresztowany, wyśmiewany i bity pięściami? Co przeżywał Ojciec, gdy Syna przybijano do drewnianego pala, a potem zostawiono, by konał w powolnych męczarniach? Barbara: To musiało być dla Niego straszne. Nigdy wcześniej o tym nie pomyślałam! Justyna: Oczywiście nie jesteśmy w stanie dokładnie zrozumieć, co Bóg wtedy czuł. Ale wiemy, że żywi On głębokie uczucia, wiemy też, dlaczego dopuścił do tych wydarzeń. Pięknie wyjaśnia to znany werset z Ewangelii według Jana 3:16. Czy mogę prosić panią o przeczytanie? Barbara: Tak. „Albowiem Bóg tak bardzo umiłował świat, że dał swego jednorodzonego Syna, aby nikt, kto w niego wierzy, nie został zgładzony, lecz miał życie wieczne”. Ofiara okupu to największy w dziejach dowód miłości Justyna: Dziękuję. Proszę jeszcze raz spojrzeć na początek tego wersetu: „Bóg tak bardzo umiłował świat”. I to jest sedno sprawy — miłość. To z miłości Bóg posłał swego Syna na ziemię, żeby ten za nas umarł. Bez wątpienia ofiara okupu to największy w dziejach dowód miłości. Właśnie dlatego Świadkowie Jehowy co roku spotykają się, żeby upamiętniać śmierć Jezusa. Mam nadzieję, że te wyjaśnienia okazały się pomocne. Barbara: Tak. Dziękuję, że poświęciła mi pani czas. Czy nie nurtuje cię jakieś pytanie, na które chciałbyś znaleźć odpowiedź w Biblii? A może zastanawiałeś się kiedyś, w co wierzą Świadkowie Jehowy albo jak wyglądają ich praktyki religijne? Jeśli tak, to nie obawiaj się ich o to zapytać. Z przyjemnością z tobą porozmawiają. Strażnica — 2015 Raz w roku Świadkowie Jehowy spotykają się w rocznicę śmierci Jezusa, żeby upamiętniać złożoną przez niego ofiarę.
  16. Czytanie Biblii w okresie Pamiątki: (wydarzenia przed zachodem słońca: 11 Nisan) Łukasza 20:1-47 Łukasza 20 Pewnego dnia, gdy on nauczał lud w świątyni i oznajmiał dobrą nowinę, zbliżyli się naczelni kapłani oraz uczeni w piśmie wraz ze starszymi 2 i odezwali się, mówiąc do niego: „Powiedz nam, mocą jakiej władzy to czynisz lub kto ci dał tę władzę”. 3 Odpowiadając, rzekł do nich: „Ja też zadam wam pytanie, a wy mi powiedzcie: 4 Czy chrzest Janowy pochodził z nieba czy od ludzi?” 5 Wtedy oni w swoim gronie wysnuwali wnioski, mówiąc: „Jeżeli powiemy: ‚Z nieba’, on powie: ‚Czemuście mu nie uwierzyli?’ 6 Jeśli zaś powiemy: ‚Od ludzi’, to cały lud nas ukamienuje, gdyż jest przekonany, że Jan był prorokiem”. 7 Odrzekli więc, że nie wiedzą, skąd pochodził. 8 A Jezus powiedział do nich: „Ja też wam nie powiem, mocą jakiej władzy to czynię”. 9 Wtedy zaczął opowiadać ludowi ten przykład: „Pewien człowiek zasadził winnicę i wydzierżawił ją hodowcom, i wyjechał za granicę na dość długi czas. 10 A w stosownej porze posłał niewolnika do hodowców, żeby mu dali trochę z owoców winnicy. Hodowcy jednak pobili go i odprawili z niczym. 11 Ponownie wysłał do nich innego niewolnika. Również tego pobili i znieważyli oraz odprawili z niczym. 12 I wysłał jeszcze trzeciego; tego też poranili i wyrzucili. 13 Na to właściciel winnicy rzekł: ‚Co mam uczynić? Wyślę mego syna, umiłowanego. Do niego zapewne odniosą się z respektem’. 14 Gdy hodowcy go ujrzeli, zaczęli rozważać między sobą, mówiąc: ‚To jest dziedzic; zabijmy go, żeby dziedzictwo stało się nasze’. 15 Po czym wyrzucili go poza winnicę i zabili. Co więc uczyni z nimi właściciel winnicy? 16 Przyjdzie i zgładzi tych hodowców, a winnicę da innym”. Usłyszawszy to, rzekli: „Oby się tak nigdy nie stało!” 17 Ale on spojrzał na nich i powiedział: „Cóż więc znaczy to, co jest napisane: ‚Kamień, który odrzucili budowniczowie, ten stał się głównym kamieniem narożnym’? 18 Każdy, kto upadnie na ten kamień, roztrzaska się. Każdego zaś, na kogo on upadnie, zetrze w proch”. 19 Uczeni w piśmie i naczelni kapłani usiłowali więc w tejże godzinie pochwycić go w swe ręce, ale bali się ludu; spostrzegli bowiem, że opowiedział ten przykład, mając ich na myśli. 20 A gdy go bacznie poobserwowali, wysłali najętych potajemnie ludzi, którzy mieli udawać prawych w celu przyłapania go na czymś w mowie, żeby go przekazać pod zwierzchnictwo i władzę namiestnika. 21 Ci więc pytali go, mówiąc: „Nauczycielu, wiemy, że mówisz i nauczasz poprawnie i nie przejawiasz stronniczości, lecz zgodnie z prawdą nauczasz drogi Bożej: 22 Czy wolno nam płacić podatek Cezarowi, czy nie?” 23 Ale on odkrył ich przebiegłość i rzekł do nich: 24 „Pokażcie mi denara. Czyj ma wizerunek i napis?” Rzekli: „Cezara”. 25 Powiedział im: „W takim razie spłacajcie to, co Cezara, Cezarowi, a co Boże, Bogu”. 26 I nie zdołali go na niczym złapać w tej wypowiedzi przed ludem, lecz zadziwieni jego odpowiedzią, już nic nie mówili. 27 Jednakże niektórzy z saduceuszy, powiadających, że nie ma zmartwychwstania, podeszli i zapytali go, 28 mówiąc: „Nauczycielu, Mojżesz nam napisał: ‚Jeśli brat jakiegoś mężczyzny, mając żonę, umrze, będąc bezdzietny, to jego brat winien pojąć tę żonę i z niej wzbudzić potomstwo swemu bratu’. 29 Otóż było siedmiu braci; i pierwszy wziął sobie żonę, i umarł bezdzietnie. 30 Tak samo drugi 31 i trzeci ją pojął. Podobnie owych siedmiu: nie pozostawili dzieci, lecz poumierali. 32 W końcu umarła też ta niewiasta. 33 Żoną którego z nich zostanie więc przy zmartwychwstaniu? Przecież siedmiu pojęło ją za żonę”. 34 Jezus rzekł do nich: „Dzieci tego systemu rzeczy żenią się i wychodzą za mąż, 35 jednakże poczytani za godnych dostąpienia owego systemu rzeczy oraz zmartwychwstania spośród umarłych ani się nie żenią, ani nie wychodzą za mąż. 36 Właściwie też nie mogą już umrzeć, są bowiem jak aniołowie i są dziećmi Bożymi, będąc dziećmi zmartwychwstania. 37 A że umarli są wskrzeszani, wyjawił nawet Mojżesz w sprawozdaniu o ciernistym krzewie, nazywając Jehowę ‚Bogiem Abrahama i Bogiem Izaaka, i Bogiem Jakuba’. 38 Nie jest on Bogiem umarłych, lecz żywych, bo dla niego oni wszyscy żyją”. 39 Na to niektórzy spośród uczonych w piśmie rzekli: „Nauczycielu, dobrze powiedziałeś”. 40 Już bowiem nie mieli odwagi zadać mu ani jednego pytania. 41 On zaś rzekł do nich: „Jak to jest, że mówią, iż Chrystus jest synem Dawida? 42 Przecież sam Dawid powiada w Księdze Psalmów: ‚Jehowa rzekł do mego Pana: „Siądź po mojej prawicy, 43 aż położę twych nieprzyjaciół jako podnóżek dla twoich stóp”’. 44 A zatem Dawid nazywa go ‚Panem’; jakże więc jest jego synem?” 45 Potem, gdy cały lud go słuchał, rzekł do uczniów: 46 „Strzeżcie się uczonych w piśmie, którzy pragną chodzić w długich szatach i lubią pozdrowienia na rynkach oraz pierwsze siedzenia w synagogach i najpocześniejsze miejsca na wieczerzach 47 i którzy pożerają domy wdów, a dla pozoru odmawiają długie modlitwy. Ci otrzymają cięższy wyrok”. 11 Nisan ZACHÓD SŁOŃCA WSCHÓD SŁOŃCA Jezus naucza w świątyni za pomocą przykładów Potępia faryzeuszy Zwraca uwagę na datek wdowy Na Górze Oliwnej zapowiada upadek Jerozolimy i podaje znak swej przyszłej obecności Mateusza 21:19 do 25:46 Marka 11:20 do 13:37 Łukasza 20:1 do 21:38 ZACHÓD SŁOŃCA
  17. Ostatni tydzień ziemskiego życia Jezusa (część 1) Ostatni tydzień ziemskiego życia Jezusa (część 2)
  18. https://www.jw.org/pl/świadkowie-jehowy/pamiątka/
  19. Zaproszenie na szczególne wydarzenie 11 kwietnia 2017 Pokój, zdrowie i szczęście — każdy o tym marzy! Setki lat temu pewien prorok pod natchnieniem od Boga zapowiedział nadejście niezwykłych czasów. Ludzie będą żyć w zgodzie z naturą. Nikt nie będzie chorował. Rodziny będą budować domy, uprawiać własne pola i cieszyć się efektami swojej pracy (Izajasza 11 wersety od 6 do 9; 35:5,6; 65 wersety od 21 do 23). Kiedy Jezus był na ziemi, dokonywał cudów. Pokazał w ten sposób, jakich zmian możemy się spodziewać w przyszłości. Usunięcie wszystkich problemów będzie możliwe dzięki jego śmierci. Ma ona tak ogromne znaczenie, że Jezus polecił swoim uczniom ją upamiętniać (Łukasza 22:19,20). W tym roku, zgodnie z biblijnym kalendarzem księżycowym, rocznica śmierci Jezusa Chrystusa przypada na wtorek 11 kwietnia. Świadkowie Jehowy serdecznie Cię zapraszają na tę uroczystość. Przyjdź i dowiedz się, jaki pożytek z tego, co zrobił Jezus, możesz odnieść Ty i Twoja rodzina. Zapraszamy też na specjalny wykład biblijny: „Jak pielęgnować pokój w świecie pełnym gniewu”. Czas i miejsce uroczystości oraz wykładu biblijnego znajdziesz na www.jw.org (patrz: O NAS). Wstęp wolny. mipw17_P.pdf
  20. ZAPROSZENIE NA PAMIĄTKĘ mipw17_P.pdf Chcielibyśmy państwa zaprosić na bardzo ważną uroczystość. Dnia 11 kwietnia miliony ludzi na całym świecie zbierze się, żeby upamiętniać śmierć Jezusa. Zostanie wtedy wygłoszony wykład biblijny, który wyjaśni, jaki możemy z niej odnieść pożytek. Wstęp jest wolny. Na zaproszeniu podano informacje o miejscu i czasie tej uroczystości w naszej okolicy. Serdecznie zapraszamy. https://www.jw.org/pl/świadkowie-jehowy/pamiątka/upamietniaj-smierc-jezusa/
  21. W tym roku, zgodnie z biblijnym kalendarzem księżycowym, rocznica śmierci Jezusa przypada we wtorek 11 kwietnia. Świadkowie Jehowy serdecznie Cię zapraszają na tę uroczystość. Przyjdź i dowiedz się, jaki pożytek z tego, co zrobił Jezus, możesz odnieść Ty i Twoja rodzina. https://www.jw.org/pl/świadkowie-jehowy/pamiątka/ Zaproszenie na Pamiątkę w roku 2017 mipw17_PL.pdf Kampania zapraszania na Pamiątkę rozpocznie się 18 marca
×
×
  • Create New...

Important Information

Terms of Service Confirmation Terms of Use Privacy Policy Guidelines We have placed cookies on your device to help make this website better. You can adjust your cookie settings, otherwise we'll assume you're okay to continue.